Druskininkai. Klinkt als een onleesbare, Litouwse grap. En misschien is dat het ook wel een beetje. Je komt hier, en je ziet die glimmende, moderne sanatoria, de wellness-centra die als glazen kassen in het woud zijn neergezet. De stad probeert zo hard om gezond en gelukkig te zijn, om het trauma van het Oostblok te vergeten. En dat is verdacht. Want de echte verhalen zitten in de schaduwen, in het donkere dennenwoud dat de stad omringt. Daar, in die dichte, verstikkende natuur, daar schuilt de oude, onuitgesproken angst. De stad is obsessief bezig met de oppervlakkige heling, met de moderne, commerciële troost. Maar de littekens zitten in de ziel van de mensen die hier wonen. Je moet naar het Čiurlionis Memorial Museum, de grote Litouwse kunstenaar die hier zijn melancholie in muziek en schilderijen heeft gegoten. Dat is de ware ziel van Druskininkai: de artistieke, zware, onontkoombare tragiek die zich niet laat verdrijven door een moderne massage of een zoutwaterbad. De stad is een gebroken spiegel. Je kijkt erin, en je ziet je eigen, wanhopige poging om de ellende van het bestaan te ontkennen. Ga hierheen, zoek de scheuren in de façade, en wees eerlijk over je eigen verlangen naar vergetelheid. Want de waarheid is altijd moeilijker dan de wellness.