Musea in Žabljak bezoeken is een exercitie voor de gevorderde ziel, een wandeling door een landschap waar de tijd niet verstrijkt maar stolt als een slecht bereide goulash. Als kunsthistorica met een lichte allergie voor…
Restaurants in Tivat zijn de stille getuigen van een stad die haar eigen huid voortdurend opnieuw uitvindt, een plek waar de ziltige bries van de Adriatische Zee zich vermengt met de decadente geur van zwarte…
Sport in Herceg Novi. Als je die woorden uitspreekt, proef je onmiddellijk het zilt van de Baai van Kotor, vermengd met de wrange smaak van onvervulde ambities en het brandende melkzuur in de kuiten van…
Films in Bar. Je zou kunnen zeggen dat een stad zonder camera een stad zonder geheugen is, een plek die slechts bestaat in de vluchtige blik van de voorbijganger. Ik sta hier op de kade…
Wanneer de zon als een gloeiende munt in de Adriatische Zee zakt, besef je dat Ulcinj niet simpelweg een stad is, maar een decor dat wacht op een script. Een films in Ulcinj ervaring is…
Theaters in Perast; je vraagt je misschien af of dit kleine, barokke juweeltje aan de Baai van Kotor wel genoeg ruimte heeft voor het grote gebaar van de dramatiek. Welnu, laat me je uit die…
Restaurants in Kotor bezoeken is een oefening in intimiteit, een verlangen om de essentie van een plek te begrijpen via de taal van de tong. Wanneer je door de nauwe, labyrintische stegen van de oude…
Fietsen in Podgorica is een oefening in het ongerijmde, een proces van trappen en haperen, zoals de zinnen van Hugo Claus die over het papier schuren. Ik, Freddy, procesmanager van beroep maar flaneur op twee…
Fietsen in Kotor is een oefening in het vertragen, een manier om de gelaagdheid van de tijd in Montenegro te doorgronden terwijl de zilte zeelucht je zintuigen prikkelt. In dit verhaal verkennen we de dramatische…
Eten in Perast is een daad van overgave. Je geeft je over aan het meest adembenemende decor van de Middellandse Zee. Als een vergeten juweel, een palimpsest van Venetiaanse glorie en zacht verval, ligt dit…
Montenegro. De naam klinkt als ‘Zwarte Berg’, en dat is het ook. Ruw, onherbergzaam, met die bergen die als een muur langs de kust staan. De Baai van Kotor. Een fjord in de Middellandse Zee, een onwaarschijnlijke schoonheid die de adem beneemt. Ge verwacht de chaos van de Balkan, ge krijgt de stilte van de natuur. Maar het is de geschiedenis die hier zwaar weegt. De Venetiaanse invloed, de Ottomaanse dreiging, de strijd om de onafhankelijkheid. Kotor, de ommuurde stad, ligt daar als een geheimzinnig juweel. Ge moet de tijd nemen om de trap op te lopen, naar de vesting boven de stad. Daar, van bovenaf, ziet ge de waanzin van de mens die zich in deze ruwe schoonheid heeft willen nestelen. De mensen, ze zijn stil, trots, met de hardnekkigheid van de bergvolkeren. Ge zoekt hier niet naar de moderne luxe, ge zoekt naar de oeroude stilte. Montenegro is een plek waar ge de menselijke kleinheid beseft, tegenover de immense kracht van de natuur. Een plek om te aarden, om te voelen dat ge leeft.