Restaurants in Interlaken vormen de hartslag van een stad die ingeklemd ligt tussen de smaragdgroene meren van Brienz en Thun, een plek waar de Alpenreuzen Eiger, Mönch en Jungfrau als strenge bewakers over je bord…
Wie droomt van een reis naar het diepe verleden, naar een plek waar de rode bakstenen nog de echo’s dragen van ridders, kruisvaarders en koningen, ontkomt niet aan de logistieke realiteit van de fysieke verplaatsing.…
Musea in Linz vormen de architectonische en intellectuele ruggengraat van een stad die weigert gevangen te zitten in haar eigen verleden. Als kunsthistorica heb ik de wereld bereisd, van de marmeren tempels in Athene tot…
Vliegtickets naar Sopron zijn de eerste stap naar een ontmoeting met een stad die haar geheimen niet zomaar prijsgeeft, maar ze koestert in de schaduw van de machtige Vuurwachttoren. Als reisagente zie ik dagelijks hoe…
Wie droomt van een reis naar het hart van Oost-Slowakije, ontkomt niet aan de hunkering naar de rauwe, ongepolijste schoonheid van een stad die als een vergeten gewas tussen de heuvels ligt te wachten op…
Fietstochten in Ljubljana. Het klinkt als een pastorale droom, een lyrische vlucht door een stad die zichzelf wanhopig probeert te verkopen als het ‘groene hart’ van Europa. Ik ben Freddy Saint-Gilet, zesenveertig jaar, procesmanager van…
Een weekend naar Budapest is geen vrijblijvende keuze; het is een overgave aan een stad die haar littekens met een ongekende trots draagt. Ik ben Ainoa, vijfenveertig jaar en reisagente, maar vooral een vrouw die…
Sport in Košice is een aangelegenheid van een bijna religieuze ernst, al is het een geloof dat vaak wordt beleden in betonrot en de geur van verschraald bier. Ik ben Gabriel Cairo, vijfenvijftig jaar oud,…
Theaters in Luzern. Begrijp me niet verkeerd, jij bent waarschijnlijk op zoek naar die typische Zwitserse ansichtkaartvibe, compleet met een zonsondergang die over het Vierwoudstrekenmeer strijkt terwijl je een glas veel te dure witte wijn…
Films in Sopot vormen een visueel archief van een stad die haar eigen identiteit voortdurend opnieuw uitvindt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig jaar, en ik heb mijn leven doorgebracht achter de zoeker van een camera.…
Centraal-Europa. Dat is zo’n term die ge gebruikt om de zwaarte van de geschiedenis een beetje te verzachten, hè. De landen die altijd tussen iets in lagen, tussen Oost en West, tussen de Habsburgers en de Sovjets. En dat voelt ge. Wenen, Praag, Boedapest. De grandeur, ja, de Barok, de muziek. Maar ge moét ook de melancholie voelen, de onuitgesproken pijn die in de gevels zit. Het is de kunst van het overleven door middel van de schoonheid. De mensen, ze zijn ingehouden, trots, ze dragen de last van hun afkomst. Ge zoekt hier naar de romantiek, en ge vindt de waarheid van de menselijke fragiliteit. De koude Donau, de mist boven de Moldau. Het is een plek om u te realiseren hoe belangrijk het is om zacht te zijn voor elkaar. Want de geschiedenis is hier niet ver weg; ze is de adem die ge in- en uitademt. Centraal-Europa is een les in het leven met de littekens. En dat maakt het zo ontroerend.