Beste reiziger, beste zoeker naar diepere kaders en verborgen verhalen, films in Rethymnon zijn niet louter vluchtige, bewegende beelden op een wit doek; het zijn de tastbare echo’s van een geschiedenis die in elke korrelige…
Theaters in Thessaloniki vormen het kloppende hart van een stad die haar geschiedenis niet alleen draagt in marmer en steen, maar vooral in verhalen, dramatiek en de hartstochtelijke overgave van haar inwoners. Ik ben Germaine…
Fietstochten in Oia zijn als de zinnen in een roman: ze kronkelen, ze snijden door het landschap en ze laten je hartslag net iets sneller gaan dan de bedoeling was. Ik ben Freddy Saint-Gilet, zesenveertig…
Musea in Chania. Zeg het hardop en voel hoe de zonovergoten geschiedenis van Kreta onmiddellijk tegen je trommelvliezen klotst als een eigenwijze branding die weigert zich te laten temmen door de tijd. Ik ben Maite,…
Vliegtickets naar Santorini. Zodra je die woorden uitspreekt, ruik je de ziltige dood van een verzonken beschaving en de geile geur van bloeiende bougainville die zich als een bloedrode klimop tegen de witgekalkte muren van…
Een stedentrip naar Chania is een exercitie in het waarnemen van verval en schoonheid, twee zaken die hier onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Als reisagente heb ik de wereld over gereisd, maar Chania blijft een…
Een stadswandeling in Rhodos is geen loutere verplaatsing van A naar B; het is een zinnelijke overrompeling, een bijna dierlijke ervaring waarbij de geur van ziltige zeelucht zich mengt met de rottende zoetheid van overrijpe…
De musea in Athene bezoeken is niet zomaar een cultureel uitstapje; het is een duik in de bron van onze beschaving. Natuurlijk, Athene is de Akropolis, de zonovergoten ruïnes die trots over de stad waken.…
Griekenland. Het land van de mythen, van de goden die de mens in de maling nemen. Athene. Een stad van de stenen en de hitte. De Akropolis, dat skelet van de westerse beschaving, staat daar als een monument voor de vergankelijkheid. Ge verwacht de filosofen, de democratie. En ge vindt de chaos, de graffiti, de Griekse wanorde. Dat is de waarheid. Ge moet de Ouzo drinken, de dolmadakia eten, u laten meeslepen door de Griekse uitbundigheid. Want hier wordt het leven gevierd met een zekere theatraliteit, alsof elke dag de laatste kan zijn. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. De schaduwen van Socrates en Plato zijn overal. Maar de mensen zijn hier, nu. Ze zijn arm, ze zijn trots, ze zijn Grieks. Ge moet de tijd nemen om naar de eilanden te gaan, de Cycladen, de witte huizen tegen de blauwe zee. Daar, in die stilte, ligt de oorspronkelijke schoonheid. Griekenland is een confrontatie met de oorsprong. Een plek waar men beseft dat de menselijke waanzin al duizenden jaren duurt. En dat is de troost.