Wie droomt van een reis naar het diepe verleden, naar een plek waar de rode bakstenen nog de echo’s dragen van ridders, kruisvaarders en koningen, ontkomt niet aan de logistieke realiteit van de fysieke verplaatsing.…
Films in Sopot vormen een visueel archief van een stad die haar eigen identiteit voortdurend opnieuw uitvindt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig jaar, en ik heb mijn leven doorgebracht achter de zoeker van een camera.…
Musea in Krakau zijn als de personages in een roman: ze dragen een verleden met zich mee waarover ze liever zwijgen, maar dat in elke kier en plooi van hun bestaan zichtbaar blijft. De geschiedenis…
Fietsvakantie in Warschau. Klinkt dat je als een oxymoron in de oren? Een stad die door de mangel van de twintigste eeuw is gehaald, heropgebouwd uit het stof van de as, en nu door sommigen…
Luister, mijn beste vriend, als ik je vertel dat bijzondere gebouwen in Toruń de ziel kunnen strelen zoals een vers gebakken peperkoek dat doet op een koude herfstavond, dan lieg ik niet. Ik ben Frank,…
Stadswandeling in Sopot; het is een frase die bij mij direct het beeld oproept van zonlicht dat breekt op de witte houten balustrades van de Molo, terwijl de wind een ziltig parfum van verre reizen…
Musea in Toruń. Terwijl ik deze woorden behoedzaam op papier zet, gezeten in de diepe schaduw van de scheve toren, voel ik de trilling van de geschiedenis onder mijn vingertoppen. Ik ben Grea, en na…
Hotel in Gdańsk. Het woord alleen al smaakt naar ziltige Baltische wind en de melancholie van een klinkerweg die nooit ophoudt met zingen, een beetje zoals een moeder die haar kind wiegt met een liedje…
Gebouwen in Warschau; ze spoken door mijn hoofd als de onvoltooide zinnen van een vergeten manuscript. Warschau is geen stad, het is een litteken dat met marmer en glas is dichtgenaaid. Als architect van zesenzestig…
Fietstochten in Łódź zijn als een spannende historische thriller: achter elke rode bakstenen gevel schuilt een geheim, een echo van een rijk industrieel verleden dat weigert te vervagen. Als procesmanager bekijk ik de wereld vaak…
Polen. Het land van de katholieke weemoed, van de wodka die de ziel ontsmet, en de geschiedenis die als een zware deken op de ziel ligt. Wat moet men er nog van zeggen? Men gaat naar Krakau, uiteraard. Die Plein, de Rynek Główny, zo groot als een half continent, met die Mariakerk, waar men de Moeder Gods aanbidt in al haar triomfantelijke, doch droeve glorie. En ge voelt het, de zwaarte van het geloof, die hier nog een echte zaak is, niet zo’n halfzachte westerse flauwekul. Men moet door de Joodse wijk Kazimierz wandelen, de littekens bekijken. Dat is de essentie van Polen, dat men hier het leed heeft omarmd als een dierbare vriend. Men drinkt een glaasje, uiteraard, in zo’n duister café waar de schaduwen dansen als de geesten van het verleden. En men denkt: ja, dit is het. Dit is de schoonheid van het verval, de troost in de ellende. Gaat u daar maar heen, beste lezer. En weest een beetje stil, uit eerbied voor de doden en voor de heilige drank die u zal verlossen.