Sport in Schaan is geen loutere tijdspas; het is een breed uitwaaierende tandradbaan van menselijke ambitie die zich vastbijt in de onverbiddelijke flanken van de Alpen. Het is een vloeibaar interbellum tussen de gejaagde hartslag…
Musea in Triesenberg zijn als de jaarringen van een boom die op een te steile helling is gegroeid; ze vertellen het verhaal van groei tegen de verdrukking in, van barre winters die de botten deden…
Wandelingen in Malbun. Zeg het eens hardop terwijl je in de badkamerspiegel kijkt naar de groeven die de tijd met een bijna sadistisch genoegen in je gezicht heeft gepleegd. Het klinkt als een milde, haast…
Musea in Eschen zijn geen stoffige bewaarplaatsen van het verleden, maar pulserende slagaders van cultuur in het hart van het Vorstendom, waar de echo van de eeuwen zich mengt met de brute kracht van de…
Wandelingen in Ruggell. Als ik die woorden uitspreek, voel ik de lichte tinteling van vennenwater aan mijn enkels en de geur van nat riet in mijn neus. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar, en ik heb…
Een stedentrip naar Schaan is een exercitie in beheerst verlangen. Als reisagente heb ik veel van de wereld gezien, van de verstikkende drukte in Tokyo tot de steriele pracht van Dubai, maar Schaan, dat bescheiden…
Vliegtickets naar Ruggell; het klinkt bijna als een contradictie, nietwaar? Ruggell, dat bescheiden dorp in het uiterste puntje van Liechtenstein, heeft namelijk geen eigen vliegveld. Het heeft nauwelijks een haastige hartslag. Maar dat is juist…
Een wandelvakantie in Schaan is als het openslaan van een oud, lederen boek waarvan de bladzijden ruiken naar dennennaalden en vers verschraald gesteente. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar inmiddels, en mijn voeten hebben de stof…
Vliegtickets naar Balzers zijn, laat ik daar direct maar eerlijk over zijn, een tikkeltje problematisch omdat Balzers simpelweg geen vliegveld heeft. Maar dat wist jij natuurlijk al. Je bent een zoeker, een fijnproever van de…
Restaurants in Vaduz zijn, net als de liefde of een goedlopende bankrekening, een kwestie van schaarste en precisie. Als Hanneke La Haine heb ik mijn leven gewijd aan het consumeren van het beste dat de…
Liechtenstein. Een microstaat. Een geografische boutade, zo u wilt. Alsof het land zichzelf continu moet bewijzen dat het überhaupt bestaat op de kaart. Ge arriveert in Vaduz, de hoofdstad, en de eerste indruk is die van een zorgvuldig geënsceneerd decor. De Alpen, prachtig, maar ze zijn slechts de achtergrond voor dit fiscale sprookje. Het kasteel van de prins, hoog op de rots, kijkt neer op de vallei met de onverstoorbare blik van het Kapitaal. Het is de ultieme triomf van de periferie die zichzelf tot centrum heeft verheven. Wat is hier te zien? De Postzegels. De Kunst. De Banken. Allemaal symbolen van een welvaart die zo discreet is dat ze bijna onzichtbaar wordt. Dit is geen plek voor het rauwe, het onverbloemde leven, neen. Dit is een plek voor de perfectie van de façade, de stilte die de financiële zwaartekracht moet maskeren. De reiziger die hier komt, zoekt niet naar de stad, maar naar de illusie van de alpenidylle, gekocht en betaald door het wereldwijde geldverkeer. Een fascinerende observatiepost voor de cynische estheet.