Wandelingen in Malbun. Zeg het eens hardop terwijl je in de badkamerspiegel kijkt naar de groeven die de tijd met een bijna sadistisch genoegen in je gezicht heeft gepleegd. Het klinkt als een milde, haast…
Een lang weekend naar Malbun is als het opensnijden van een rijpe vrucht waarbij het sap van de berglucht je longen binnenstroomt, rauw en ongepolijst. Als reisagente die de wereld heeft afgestroopt op zoek naar de rauwe kern van het bestaan, weet ik dat jij niet op zoek bent naar de steriele luxe van een dertien-in-een-dozijn resort. Jij zoekt de weerstand van de rotsen, de bijna gotische dramatiek van de pieken die als zwarte tanden de hemel proberen te vermorzelen. Hier, in het hooggelegen Malbun in het Vorstendom Liechtenstein, is de natuur geen decorstuk, maar een dwingende aanwezigheid die je dwingt tot nederigheid. Het is een oord waar de tijd niet vloeit, maar stolt in de kieren van het gesteente.
Wanneer jij de kronkelende wegen naar dit amfitheater van steen beklimt, laat je de banale beslommeringen van het laagland achter je. Tijdens jouw lang weekend naar Malbun zul je ontdekken dat de uiterlijke pracht van de Alpen gepaard gaat met een diepe, bijna lijfelijke ervaring van rust. De stilte hier is zo dik dat je haar bijna kunt opensnijden met een zakmes. In deze gids leid ik je langs zeven ankerpunten die de ziel van deze regio vormen. Van de vlijmscherpe kammen van de Sareis tot de verstilde vroomheid van de vredeskapel: we ontleden het landschap tot op het bot. Bereid je voor op een reis waarbij je zintuigen worden uitgebeend en je geest wordt gevoed door de onverbiddelijke schoonheid van het hooggebergte. Malbun is geen vakantie; het is een loutering.
De Alpen rond Malbun zijn geen vriendelijke heuvels; het zijn monumenten van geologisch geweld. Wie hier naar boven kijkt, ziet de botten van de wereld blootliggen.
De stoeltjeslift naar de Sareis is een mechanische navelstreng die je vanuit het dorp naar 2000 meter hoogte trekt. Het uiterlijk van de kam is vlijmscherp, een ruggengraat van graniet die de grens trekt tussen de realiteit en de droom. Inhoudelijk biedt deze plek een panorama dat zo weids is dat je hartslag er onvermijdelijk van versnelt. Het is populair omdat het de meest directe confrontatie biedt met de schaal van het Vorstendom. Je ziet de Rijnvallei als een glinsterende zenuw in de verte liggen.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Ik heb menig reiziger zien wankelen op de top van de Sareis, niet door de ijle lucht, maar door de overweldigende visuele klap in het gezicht. Voor mij is dit het nulpunt van een lang weekend naar Malbun. Ik zit daar graag bij het bergstation, met mijn vingers over de ruwe stenen dwalend, terwijl de wind mijn gedachten schoonveegt. Het is een bijna erotische ervaring om zo dicht tegen de wolken aan te schuren, wetende dat één misstap je teruggeeft aan de zwaartekracht. Het is de ultieme plek om je eigen nietigheid te vieren."
De Augstenberg is de hoogste prestatie die men vanuit Malbun te voet kan leveren. Het uiterlijk is dat van een ongenaakbare tiran, met flanken die in de winter wit uitslaan en in de zomer grijs en nors naar beneden turen. De populariteit schuilt in de 'Prinsessensteig', een wandelpad dat langs de wanden is uitgehouwen. Inhoudelijk is dit een test van karakter; de weg naar het kruis op de top is geplaveid met zweet en bewondering. Het uitzicht op de Schesaplana en de Oostenrijkse Alpen is de bloedige beloning voor de fysieke overgave.
Tussen het geweld van de rotsen door vind je in Malbun plekken waar de mens probeert te communiceren met het hogere, of waar de natuur haar klauwen laat zien.
Aan de rand van het dorp, daar waar de bebouwing overgaat in het woeste grasland, staat de Friedenskapelle. Het uiterlijk is klein, gedrongen en van een bijna gotische eenvoud. De witte muren steken scherp af tegen de zwarte rotswanden op de achtergrond. Inhoudelijk is het een gedenkplaats voor de vrede, gebouwd uit dankbaarheid dat Liechtenstein gespaard bleef in de grote wereldoorlogen. Het is populair als rustpunt voor wandelaars, een plek waar de stilte tastbaar wordt.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Binnen in de Friedenskapelle hangt een koelte die tot in je botten trekt. Het is een geur van kaarsvet en kille berglucht. Ik heb daar eens een uur gezeten terwijl de regen tegen de kleine ramen sloeg. Het voelde alsof ik in de buik van een walvis zat, veilig voor de storm buiten. In deze kapel begrijp je dat vrede geen vanzelfsprekendheid is, maar een broos geschenk dat we elke dag opnieuw moeten uitpakken. Het is een essentieel onderdeel van je lang weekend naar Malbun om hier de innerlijke balans te herstellen."
Dit is geen tamme dierenshow, maar een naturalistisch schouwspel van de hoogste orde. De valkenier laat zijn roofvogels — arenden, valken en haviken — los tegen het decor van de Alpen. Het uiterlijk van de vogels is van een moorddadige schoonheid: vlijmscherpe klauwen en ogen die dwars door je ziel kijken. De populariteit komt voort uit de bijna tastbare spanning wanneer een steenarend rakelings over je hoofd scheert. Inhoudelijk leer je hier over de oeroude band tussen mens en roofdier, een verbond dat gebaseerd is op wederzijds respect en de wetten van de jacht.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Toen die arend zijn vleugels spreidde en de wind door zijn veren hoorde fluiten, voelde ik een oerdrift in me opborrelen. Het is een brute vertoning van macht. Je ziet de dood in de lucht hangen, elegant en onvermijdelijk. De valkenier spreekt met zijn vogels in een taal die wij zijn vergeten. Het herinnert me eraan dat wij, ondanks onze hoogopgeleide breinen, uiteindelijk ook maar wezens zijn die hunkeren naar vrijheid en vlees. Ga hierheen als je de polsslag van de natuur echt wilt voelen."
Malbun nodigt uit tot dwalen. Niet om te verdwalen, maar om gevonden te worden door de elementen.
De Sass-See is een klein bergmeer dat verscholen ligt tussen de plooien van het landschap. Het uiterlijk is dat van een vloeibaar oog; donker, diep en ondoorgrondelijk. Het is populair bij zoekers naar absolute eenzaamheid. Inhoudelijk spiegelt het water de omliggende pieken met een helderheid die pijn doet aan de ogen. In de zomer is het een oase van groen, in de winter een zwart gat in de witte sneeuw. Een wandeling hiernaartoe is een oefening in vertraging tijdens je lang weekend naar Malbun.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Ik ben eens bij zonsopgang naar de Sass-See gelopen. De wereld was nog grijs en klam, als een pasgeboren kalf. Toen de eerste zonnestraal de bergtop raakte en in het meer viel, was het alsof de aarde haar ogen opende. Er is geen plek in Liechtenstein waar de eenzaamheid zo aangenaam is. Ik heb daar aan de oever gezeten en de rimpelingen in het water geteld. Het herinnert je eraan dat alles voorbijgaat, maar dat het moment zelf eeuwig is. Het is een plek voor de fijnproever van de stilte."
Dit pad is een visueel festijn voor wie oog heeft voor de kleine details in de enorme schaal van de bergen. Het uiterlijk is een kleurenexplosie van gentiaan, edelweiss en alpenrozen die zich vastklampen aan de rotsen. De populariteit schuilt in de educatieve waarde; informatieborden leggen uit hoe deze fragiele wezens de vrieskou en de stormen overleven. Inhoudelijk is het een les in veerkracht. Je wandelt door een tuin die niet door mensenhanden is aangelegd, maar door de onverbiddelijke selectie van het klimaat.
Om Malbun te bereiken of te verlaten, moet je door de tunnel bij Steg. Het uiterlijk is een gapend gat in de rotswand, een donkere keel die je opslokt. Inhoudelijk markeert het de overgang tussen het bewoonde Rijndal en de isolatie van de bergen. De populariteit zit in het symbolische karakter; zodra je het licht aan de andere kant ziet, weet je dat je een andere wereld bent binnengetreden. Bij het dorp Steg vind je bovendien het idyllische meer en de houten huizen die lijken te zijn samengesteld uit de restanten van een reusachtige blokkendoos.
Ainoa's persoonlijke indruk: "De tunnel bij Steg is voor mij de navelstreng van de regio. Iedere keer als ik er doorheen rijd, voel ik de druk op mijn trommelvliezen veranderen en weet ik: nu begint de overgave. Het is een laconieke scheiding tussen de drukte en de diepte. Na de tunnel verandert alles — de kleur van het gras, de snelheid van de wind, de blik in de ogen van de mensen. Het is de poort naar de waarheid van Malbun. Zonder deze donkere doorgang zou de aankomst in het dorp veel minder gewicht hebben."
Bronvermelding: Liechtenstein Tourismus (Tourismus.li), Historisches Lexikon des Fürstentums Liechtenstein, Alpenverein Liechtenstein, Gemeente Triesenberg Archief.
Wij doen onze best om deze informatie zo actueel en accuraat mogelijk te houden, maar kunnen niet garanderen dat alle details op het moment van lezen nog correct zijn. Zie ook onze disclaimer.