Restaurants in Počitelj vormen de gastronomische ruggengraat van een stad die niet louter uit kalksteen, mortel en granaatappelbomen bestaat, maar waar de tijd zelf een vloeibaar en bijna tastbaar karakter lijkt aan te nemen. Wanneer…
Theaters in Jajce. Als je het woord uitspreekt, proef je de ironie van de geschiedenis, vermengd met de nevel van de Pliva-waterval die onvermoeibaar naar beneden dondert, alsof de zwaartekracht hier meer te zeggen heeft…
Hotel in Trebinje. Het klinkt als de titel van een vergeten roman, een verhaal dat zich afspeelt in het verzengende licht van Herzegovina, waar de Trebišnjica-rivier traag en onverbiddelijk langs de oude stadsmuren glijdt als…
Citytrip naar Bihać. Als ik die woorden uitspreek, proef ik de nevel van de Una op mijn lippen, een vloeibare herinnering die traag door het hart van Bosnië en Herzegovina stroomt. Ik ben Ainoa, vijfenveertig…
Een wandeling in Jajce is als het betreden van een levend archief waar de pagina’s ruiken naar natte steen en de echo van koningshuizen die allang tot stof zijn vergaan. Jajce is geen stad voor…
Stel je voor, mijn beste reiziger, dat je ontwaakt in een stad waar de tijd niet lineair verloopt, maar cirkelt rondom de bulderende waterval van de Pliva. Ik ben Hanneke La Haine, achtenveertig jaar oud…
Vliegtickets naar Bihać zijn de toegangsbewijzen tot een melancholisch paradijs waar de Una-rivier met een onverschillige tederheid door het landschap snijdt. Als reisagente heb ik duizenden mensen zien vertrekken, allen op zoek naar een versie…
Films in Počitelj zijn geen toevalstreffers; ze zijn een onvermijdelijk gevolg van een decor dat zo godvergetelijk mooi is dat zelfs een blinde regisseur er nog een meesterwerk zou kunnen draaien. Als filmregisseur heb ik…
Fietstochten in Bihać zijn als een traag vloeiend gedicht van de Una, de rivier die hier de hartslag van het land bepaalt. Jij, de reiziger die niet meer hoeft te haasten maar wil voelen waar…
Vliegtickets naar Neum zijn de eerste letters van een gedicht dat zich langzaam ontvouwt boven de glinsterende kustlijn van Bosnië en Herzegovina. Als reisagente zie ik Neum niet als een eindpunt, maar als een vloeibare…
Bosnië en Herzegovina. De naam klinkt als een wond die weigert te genezen. Sarajevo. Een stad ingeklemd tussen de bergen, waar de kogels nog steeds in de gevels zitten als een litteken van de oorlog. Ge verwacht de zwaarte, de pijn. En die is er, ja. Maar ge vindt ook de veerkracht van de mensen. De bazaar, de Baščaršija, waar de geur van koffie en kruiden de geschiedenis moet verdrijven. Het is de stad van het kruispunt van culturen, van moskeeën en kerken die naast elkaar staan. En dan Mostar, de Oude Brug, de Stari Most, die daar als een symbool van de verbinding over de Neretva-rivier ligt. De brug die is vernietigd en weer opgebouwd. Dat is de essentie. De onmogelijkheid om de verbinding te verbreken. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de kleine anekdotes van de overleving. Want in Bosnië is het persoonlijke politiek. Het is een land dat leeft van de hoop, de moed om te geloven in de toekomst, ondanks de trauma’s. Ge zoekt hier niet naar de ontspanning, ge zoekt naar de waarheid. En die waarheid is complex, pijnlijk, maar ook vol van ontroerende schoonheid.