Stedentrip naar Birgu; het klinkt als een belofte, een fluistering van honingkleurige kalksteen en zilt zeewater, maar voor de onvergetelijke, vaak wat naïeve toerist is het eerder een brute confrontatie met de meedogenloze gelaagdheid van…
Een hotel in Buġibba is vaak niet meer dan een betonnen doos die wanhopig probeert de herinnering aan een glorieuzer verleden te maskeren met een laag goedkope stuc en de belofte van een onbeperkt ontbijt.…
Wanneer jij van plan bent om de musea in Mosta te bezoeken, raad ik je aan eerst even diep adem te halen en je verwachtingen van een steriel, westers museumlandschap bij de grens achter te…
Sport in Mellieħa is, mijn beste vriend, veel meer dan de loutere verplaatsing van een lichaam van punt A naar punt B; het is een sentimentele choreografie die wordt opgevoerd tegen een decor van barokke…
Fietsen in Mellieħa is een bezigheid voor mensen die hebben begrepen dat het leven een aaneenschakeling is van overbodige inspanningen en glorieuze desillusies, verpakt in het stof van de Middellandse Zee. Als procesmanager van zesenveertig…
Hotel in Birgu zoeken is als het pellen van een zonovergoten herinnering; je moet laagjes geschiedenis wegknippen om de zachte, warme kern te vinden. Als influencer en gepassioneerd reiziger heb ik vele kussens beslapen, van…
Wandelingen in Mdina zijn, als ik eerlijk ben, een exercitie in loutering. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar inmiddels en gezegend met een lichaam dat nog net niet uit elkaar valt van ellende, en ik nodig…
Een stadswandeling in Sliema is een oefening in het waarnemen van de gelaagdheid van het bestaan, een voortdurende dialoog tussen de kalkstenen stilte van weleer en het rumoerige beton van nu. Je voetstappen echoën op…
Een wandeltocht in Mellieħa is als het betreden van een traag bewegend tableau-vivant, waarin de grens tussen de rulle aarde en de azuurblauwe droom van de Middellandse Zee voortdurend vervaagt. Hier, op de noordelijke rug…
De architectuur van St. Julian’s is geen decor; het is een protagonist. Het is het hoofdpersonage in een complex verhaal van transformatie. Vergeet alles wat je weet over slaperige vissersdorpen. Wat je hier zult ontdekken,…
Malta. Een rots in de Middellandse Zee, met een geschiedenis die zwaarder is dan de steen waaruit de eilanden zijn opgebouwd. Valletta. De stad van de ridders van Sint-Jan, die zich hier hebben vastgebeten in de grond als een laatste protest tegen de Ottomaanse dreiging. Ge moet die vestingwerken zien, die als een onneembare huid de stad beschermen. Daar zit de kern van Malta. De mystiek van het verzet, de wil om te overleven in het midden van de zee. Het is een eiland van symbolen. De zon die te fel is, de zee die te blauw is, de architectuur die te Barok is. Ge voelt de zwaarte van het geloof, de katholieke devotie die hier nog echt is. En die geheimzinnige, prehistorische tempels, die zijn de oudste getuigen van het menselijke verlangen naar het transcendente. Ge zoekt hier niet naar de logica, ge zoekt naar de magie, naar de echo van de oude mythen die zich verschuilen achter de gevels. Malta is een plek waar het verleden nog ademt. En ge, de reiziger, zijt slechts een toevallige passant in dat tijdloze, mystieke spel.