Fietsen in Praag is als het betreden van een levend raderwerk, een proces van voortdurende ontdekking waarbij elke pedaalslag een nieuwe laag van de geschiedenis blootlegt. Als procesmanager ben ik gewend aan systemen en structuren,…
Een weekend naar Kutná Hora is geen vrolijke polonaise langs suikerzoete gevels, maar een afdaling in de krochten van de menselijke ziel, daar waar de hebzucht naar zilver ooit de wet dicteerde en de dood…
Musea in Kutná Hora bezoeken is een oefening in sterfelijkheid, een wandeling door een labyrint van botten en zilver waar de grens tussen schoonheid en verval flinterdun is. Als kunsthistorica van negenenvijftig heb ik geleerd…
Wandelvakantie in Český Krumlov is als het openrijten van een zijden kussen; de geschiedenis dwarrelt als donsveren om je heen, plakt aan je wimpers en nestelt zich in de rimpels van je ziel. Ik ben…
Vliegtickets naar Olomouc zijn de fragiele papieren of digitale sleutels tot een wereld die zich onttrekt aan de wetten van de moderne haast, een stad die als een zilveren spiegel in het hart van Moravië…
Als reisagente weet ik dat de reis al begint bij het boeken van je vervoer. Die kriebel in je buik? Dat is de voorpret. Je hebt Praag in je hoofd, de Karelsbrug, de astronomische klok,…
Als architect word ik zelden zo van mijn stuk gebracht als door de aanblik van Český Krumlov. Het is de pure, onvervalste, bijna erotische omarming van de Vltava-rivier die deze stad maakt tot wat ze…
Het bier in Pilsen is een vloeibaar axioma. Een onwrikbaar feit. Als globetrotter (Hanneke, 45) heb ik de wereld geproefd, maar ik kom altijd terug in Plzeň. Waarom? Omdat deze stad een zeldzame, bijna brute…
De Telč restaurants wachten op je. En geloof me, er is geen betere plek om na te genieten van een dag dwalen dan op het sprookjesachtige plein van dit UNESCO-juweel. Als doorgewinterde reiziger heb ik…
Tsjechië. Het land van de alchemisten en de Kafkaëske bureaucratie. Prag. De stad die zichzelf zo goed verkoopt dat ge bijna vergeet dat het een plek is en geen merk. Die Karelsbrug, een catwalk van toeristen, maar als ge daar in de vroege ochtend loopt, dan voelt ge de lagen. De duizend jaar van geschiedenis die zich hebben vastgebeten in de keien. Het is de ultieme combinatie, hè: de donkere, gotische melancholie en het lichte, barokke flair. De Tsjechische ziel is complex, een mengeling van de Slavische zwaarmoedigheid en de Midden-Europese ironie. Ge moet de Moravië-regio opzoeken, daar waar de wijn de grens tussen Oost en West doet vervagen. Daar, waar de mensen minder gehaast zijn en de aarde nog echt ruikt. Tsjechië is een esthetisch avontuur, een plek waar de schoonheid zo overweldigend is dat ge u moet afvragen of het niet allemaal een beetje te veel is. Maar dat is het niet, natuurlijk. Ge moogt u laten meeslepen. Ge moogt het perfecte plaatje geloven. Want hier, in deze illusie, ligt de waarheid verscholen.