Restaurants in Florence zijn als de zachte penseelstreken van een meesterwerk uit de Renaissance: verfijnd, diep geworteld in een roemrijk verleden en altijd in staat om een snaar in je ziel te raken. Wanneer de…
Fietsen in Venetië klinkt voor de oningewijde als een onmogelijke opgave, een poging om te zweven waar men hoort te varen, maar voor wie de procesmatige schoonheid van de lagune werkelijk begrijpt, is het de…
Restaurants in Bologna zijn niet louter functionele plekken waar men de honger stilt; het zijn altaren van het collectieve geheugen, waar de geur van versgerolde pasta zich vermengt met de weemoed van voorbije generaties en…
Theaters in Venetië. Zeg het hardop en je proeft onmiddellijk de zoute, lichtjes naar bederf neigende nasmaak van een stad die koppig weigert te verdrinken, ook al staat het brakke water haar al decennia tot…
Bijzondere gebouwen in Florence; als ik die woorden uitspreek, proef ik het stof van eeuwen en de bittere gal van ongebreidelde ambitie. Je plant een stedentrip naar de stad waar de steen niet louter materie…
Fietstochten in Rome zijn als de zinnen van een barok epos: ze kronkelen langs marmeren dromen en de rauwe werkelijkheid van een stad die weigert te sterven. Je bent vijftig, het verstand is gerijpt en…
Musea in Rome zijn geen stoffige vergaarbakken van marmer en stilte; het zijn levende organismen die ademen in het ritme van de stad. Als kunsthistorica heb ik mijn leven gewijd aan het ontcijferen van de…
Theaters in Rome zijn geen stoffige bedoening van fluweel en pruiken, nee, het is een rauw, pulserend organisme dat ademt door de kieren van marmeren ruïnes en barokke façades. Als theatermedewerkster heb ik duizenden doeken…
Zoeken naar een goed restaurant in Milaan is als zoeken naar oprechtheid op een catwalk: het bestaat, maar het is bedolven onder een lawine van uiterlijk vertoon en magerzucht. Milaan, die stad van staal en…
Een stad filmen is als een autopsie plegen op een levend lichaam. Je snijdt in de straten, legt de aderen bloot, maar de ziel – die verdomde, ongrijpbare ziel – laat zich zelden vangen. Tenzij…
Italië. Ja, dat is er eentje van het soort ‘kijk mij eens lijden terwijl ik de mooiste ben’. Ge komt hier binnen en de chaos slaat u in het gezicht. De Napolitaanse straten, de scooters, de was die buiten hangt als een vlag van de armoede en de trots. Dat is de essentie. Dit is geen Disneyland. Dit is het leven, rauw en onverbloemd, met al zijn zonden en zijn heiligen. Rome, de Eeuwige Stad. Een skelet van glorie, vol met kerken en ruïnes, alsof het verleden de stad continu in een wurggreep houdt. En die Vaticaanstad, de poppenkast van het geloof, met die immense Sint-Pietersbasiliek die de menselijke kleinheid bewijst. Ge moet de pasta eten, de wijn drinken, u laten meeslepen door de passie van de mensen. Want hier zit de schoonheid niet in de stilte, maar in het rumoer. Het is een land van de moederliefde en het maffia-geheim, van de kunst en de corruptie. Gaat u daar maar kijken. En besef: de Dolce Vita is een leugen. De Dolce Lotta – de zoete strijd – dat is de waarheid.