Vliegtickets naar Sinaia vormen de eerste stap in een reis die meer weg heeft van een pelgrimage naar een vergeten tijdperk. Wie denkt aan deze Roemeense bergstad, ontkomt niet aan de beelden van neorenaissancistische torens…
Vliegtickets naar Cluj-Napoca zijn de toegangsbewijzen tot een stad die zich hardnekkig weigert te conformeren aan jouw westerse verwachtingspatroon. Laten we wel wezen: de meeste reizigers van boven de vijftig zoeken hier naar een verloren…
Wanneer de vroege ochtendmist als een traag, grijs laken over de Someșul Mic schuift en de eerste zonnestralen de neogotische spitsen van de Sint-Michielskerk kussen, begrijp je pas de diepe, bijna tastbare melancholie van deze…
Bijzondere gebouwen in Boekarest zijn geen toevallige schikkingen van baksteen en mortel; ze vormen het mechaniek van een stad die weigert te vergeten. Als architect van zesenzestig jaar heb ik geleerd dat een gebouw pas…
Wanneer je een stedentrip naar Timișoara overweegt, kies je niet voor een vluchtige ontmoeting met een stad, maar voor een diepe, bijna existentiële duik in een expressionistisch canvas waar de geschiedenis met dikke, onvergetelijke klodders…
Wandeltocht in Timișoara. Het klinkt als een milde straf, een noodzakelijke oefening om de tijd te doden voordat de tijd ons definitief de nek omdraait. Als schrijfster heb ik geleerd dat de werkelijkheid vaak niet…
Theaters in Iași. Zeg het hardop en voel hoe de woorden als zware, overrijpe bramen op je tong uiteenspatten, paars en zoet en vol van een verleden dat koppig weigert te sterven. Ik ben Germaine…
Sport in Boekarest. Als je die woorden uitspreekt, voel je de echo van een roemrijk verleden en de ongetemde energie van een stad die, ondanks de stormen van de geschiedenis, nooit heeft opgegeven. Boekarest is…
Een hotel in Timișoara is meer dan alleen een plek om te rusten; het is een toegangspoort tot een stad die ademt als een literair meesterwerk van Tessa de Loo. Terwijl de zon langzaam wegzakt…
Musea in Timișoara zijn als de stoffige kanten gordijnen van een groottante: ze verbergen evenveel als ze onthullen, doordrenkt van een weemoed die alleen de Balkan kan voortbrengen. Als kunsthistorica heb ik mijn leven doorgebracht…
Roemenië. Boekarest. Een stad die zichzelf de ‘Kleine Parijs’ noemt, en dat is de tragiek. Ge verwacht de elegantie, ge krijgt de chaos, de littekens van het communistische regime van Ceaușescu. Het Paleis van het Parlement, dat immense, megalomane gebouw, is een monument voor de waan van de dictator. Maar de stad heeft zich herpakt. De Oude Stad, Lipscani, is de plek waar de ziel weer durft te ademen, met de bars en de restaurants. En dan Transsylvanië, de kastelen, de mythe van Dracula. Dat is de romantiek die de harde realiteit moet camoufleren. De Roemeense ziel is complex, een mengeling van de Slavische zwaarmoedigheid en de Latijnse passie. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de anekdotes van de revolutie, de hoop die maar niet wil verdwijnen. Ge zoekt hier niet naar de perfectie, ge zoekt naar de ruwheid van het bestaan. En die ruwheid, die is er, onverbloemd. Roemenië is een land dat de strijd om de vrijheid nog elke dag voert. En dat is de schoonheid van het onzekere.