Vliegen naar Monaco is de meest logische, bijna klinische methode om de 1400 kilometer tussen Utrecht en het Prinsdom te overbruggen. Monaco zelf is een soort geologisch en sociologisch curiosum: een verticale stadstaat, vastgeklemd tussen…
Monaco. Ge moet hier niet komen voor de echte emotie, neen. Ge komt hier voor de show, de triomf van de façade. Het is een stad die leeft van de illusie, van de champagne die te duur is en de jachten die te groot zijn. De casino’s, de racebanen, het Prinselijk Paleis. Alles is hier een podium voor de rijkdom die zichzelf moet overschreeuwen om te bewijzen dat ze bestaat. Ge moet kijken naar de mensen, de beau monde die paradeert met een soort triomfantelijke onverschilligheid. Ze dragen hun geld als een uniform. En dan de geschiedenis: die kleine, koppige soevereiniteit die zich heeft vastgebeten aan de rots, tussen Frankrijk en de zee. Dat is de kern. De wil om te overleven als een eiland van rijkdom in een zee van belasting. Ge zoekt hier naar de zonde, naar de decadentie, en ge vindt de perfectie van de georganiseerde luxe. Monaco is een les in de macht van de schijn. Het is een plek om te zien hoe de mens de natuur kan temmen, de rots kan omvormen tot een bankkluis. En dat is op zichzelf een duistere schoonheid.