Musea in Linz vormen de architectonische en intellectuele ruggengraat van een stad die weigert gevangen te zitten in haar eigen verleden. Als kunsthistorica heb ik de wereld bereisd, van de marmeren tempels in Athene tot…
Wanneer de ochtendmist traag over de Wörthersee kruipt en de eerste zonnestralen de renaissancegevels van de Neuer Platz kussen, besef je dat reizen niet louter een verplaatsing is, maar een overgang naar een andere staat…
Zell am See. Zeg die naam hardop en je proeft bijna het koude bergwater en de ijle lucht die door je longen snijdt als een vlijmscherp mes. Voor de argeloze toerist is het een ansichtkaart,…
Bijzondere gebouwen in Salzburg zijn niet louter passieve stapelingen van kalksteen, marmer en mortel; het zijn gestolde aria’s, bevroren in de tijd door de dwingende hand van aartsbisschoppen die zich God op aarde waanden. Als…
Sport in Klagenfurt is zoveel meer dan alleen beweging; het is een omhelzing van het leven, een zachte rimpeling in het kristalheldere water van de Wörthersee die je vertelt dat het goed is, dat je…
Vliegtickets naar Hallstatt zijn in wezen toegangsbewijzen tot een droom die weigert te ontwaken. Als reisagente heb ik vele oorden gezien waar de toerist de plek overstemt, maar Hallstatt bezit een stilzwijgende eigenzinnigheid. Het dorp…
Stedentrip naar Wenen, dat klinkt als zilveren lepeltjes en suikerzoete taartjes, maar onder die laag glazuur fluistert de geschiedenis met een stem van fluweel en grafzerken. We dwalen in dit verhaal langs de vergulde pracht…
Een restaurant in Hallstatt vinden dat je reis compleet maakt, is een essentieel onderdeel van de magie van dit Alpendorp. Geloof me, ik heb op veel plekken gedineerd, maar weinig kan tippen aan de sfeer…
Innsbruck sport. Als je, net als ik, een passie hebt voor sport, dan is dit de ultieme stad. De meeste mensen zien de Alpen als een adembenemend decor, een ansichtkaart. Maar hier, in de hoofdstad…
Wenen. Ah, Wenen. Het is de stad van de melancholie in haar meest gesofisticeerde vorm, de stad waar het verleden niet alleen herinnerd wordt, maar waar het nog volop meespeelt, als een lastige, maar onmisbare oudtante. Ge loopt door de Hofburg, de zalen vol van de zware adem van de Habsburgers, en ge ruikt die muffe, keizerlijke grandeur die maar niet wil sterven. De Ringstraße, een triomf van het Grote Gebaar, is als een stenen krans rond het hart van de stad, waar de trauma’s van de val van het rijk zich hebben genesteld. Ge moet kijken naar de mensen, die Weense schönheit die vaak een dun laagje vernis is over de existentiële angst. En dan die koffiehuizen, de toevluchtsoorden voor de intellectueel die het leven niet meer begrijpt, waar de taart te zoet is en de conversatie te zwaar. Het is een stad die te veel weet, die te veel gezien heeft. En dat maakt haar vermoeid, maar ook betoverend. Oostenrijk is een opera van weemoed en pracht, en ge, de toeschouwer, zijt hier om te luisteren naar die sublieme, maar onvermijdelijke, cadans van de ondergang.