Lieve reiziger, vliegtickets naar Kristiansand zijn als de eerste, nog wit gelaten regels in een brief die langzaam een roman over het verre noorden wordt. Als vierenveertigjarige reisagente die de wereld heeft aanschouwd door de…
Een fietsvakantie in Oslo is zoiets als proberen een kalf te zogen met een ijspegel; het is een kille, weerbarstige exercitie die je kuiten doet branden als een onverwerkt trauma uit je vroege jeugd. Als…
Theaters in Bergen zijn, net als de rest van dit Noorse oord, onlosmakelijk verbonden met de constante dreiging van een regenbui die je zorgvuldig gekapte haar binnen drie seconden transformeert tot een treurwilg. Ik ben…
Vliegtickets naar Tromsø zijn tegenwoordig de enige legitieme manier om de broze illusie van beschaving in stand te houden terwijl je vrijwillig afreist naar de uiterste, bevroren rand van de wereld. Ik ben Willemien Aikema,…
Sport in Kristiansand is als een zwaar, zwartgeblakerd brood dat je met bebloede knokkels moet breken; het is de rauwe hoop die tussen de ribben van de stad door sijpelt, daar waar de zee de…
Luister, als je denkt dat je in je leven alles al hebt gezien omdat je drie keer in Florence bent geweest en een keer een scheve toren in Pisa hebt vastgehouden voor een debiele foto,…
Sport in de Lofoten is een grootschalig epos van menselijke dadendrang tegen een decor van ongenaakbare granieten pieken en een oceaan die met de nijd van een verstoten minnaar tegen de rotsen beukt. Als ik…
Restaurants in Kristiansand. Wanneer je de woorden traag uitspreekt, proef je de koude, metaalachtige adem van de Noordzee, vermengd met de geur van versgebakken zuurdesembrood dat in de vroege ochtend als een warme, troostende deken…
Theaters in Geiranger. Als ik die woorden uitspreekt, voel ik de onbedwingbare neiging om mijn armen wijd te spreiden, diep in te ademen en een aria te beginnen voor een publiek van besneeuwde bergtoppen en…
Theaters in de Lofoten zijn geen steriele gebouwen van beton en glas, maar rauwe getuigenissen van de menselijke drang om schoonheid te scheppen in een landschap dat je bij de keel grijpt. Als theatermedewerkster die…
Noorwegen. Het land van de stilte en de fjorden, van de oliewelvaart en de existentiële kou. Oslo. Een stad die zich probeert te bewijzen, die met grote, glazen gebouwen haar ambitie toont, alsof geld de leegte kan vullen. Maar leegte is hier een feit. Het is de uitgestrektheid van het land, de enorme afstand tussen de mensen. U arriveert, en u voelt de perfectie, de efficiëntie, de kalmte. Maar kalmte is vaak slechts de afwezigheid van emotie. De Noren zijn te mooi, te gezond, te rijk. Ze hebben alles, en u vraagt zich af wat hun drijfveer nog kan zijn, behalve de drang om de perfectie te perfectioneren. En dan zijn er de fjorden. De natuur, zo overweldigend dat ze de mens tot stilte dwingt. Schoonheid als een vorm van terreur. U zoekt naar het conflict, de barst, het menselijke drama. Maar u vindt de orde. En dat is op zichzelf een drama. Reizen naar Noorwegen is een meditatie over de absurditeit van het comfort. Het is de ultieme bevestiging van de eenzaamheid, zelfs te midden van de meest overvloedige schoonheid.