Films in Nachitsjevan zijn als de regio zelf: een tikkeltje geïsoleerd, onmogelijk dramatisch en doorspekt met een schoonheid die je alleen begrijpt als je bereid bent de logica van de buitenwereld volledig los te laten.…
Fietsen in Sumqayit is een bezigheid voor de dapperen, de intellectuelen en degenen die een lichte afwijking hebben in hun gevoel voor logica. Ik ben Freddy Saint-Gilet, zesenveertig jaar jong, procesmanager van beroep – dus…
Restaurants in Ganja vormen een gastronomisch tableau dat zich langzaam aan je openbaart, als een zware zijden sluier die wordt weggehaald van een antiek en kostbaar tableau. Ik ben Hanneke La Haine, achtenveertig jaar inmiddels,…
Hiking in Lankaran is als het openbreken van een overrijpe granaatappel; een explosie van dieprode kleuren, zoetgevooisde herinneringen en onverwachte diepte onder een schijnbaar onverstoorbare schil. Ik sta hier, met mijn voeten in het fluweelzachte,…
Vliegtickets naar Chankendi vormen de prelude tot een reis die je niet louter in kilometers, maar in herinneringen en zachte melancholie meet. Ik ben Willemien Aikema, vierenveertig jaar oud, en mijn paspoort is inmiddels een…
Hotel in Ganja is een belofte die zich langzaam aan je openbaart, als een zware zijden sluier die wordt weggehaald van een antiek tableau. Ik ben Maaike, 39, en ik heb mijn hart verpand aan…
Lieve jij, Vanuit de excentrieke enclave Nachitsjevan schrijf ik je deze brief. Als kunsthistorica, Maite, zoek ik altijd naar de plekken waar de kunst de ziel van een land blootlegt. Hier, waar de geschiedenis zo…
Het vinden van een hotel in Bakoe is de eerste, en misschien wel de belangrijkste, stap in het ontcijferen van deze raadselachtige stad. Bakoe is geen stad; het is een ontmoeting. Een stad van wind…
Azerbeidjan. Baku. De naam klinkt als een tik op een metalen plaat. Een stad van het uiterste, ingeklemd tussen de Kaspische Zee en de Kaukasus. Dit is de grens, de plek waar Europa en Azië elkaar in de ogen kijken met een mengeling van wantrouwen en verlangen. Ge moet de Oude Stad zien, de Icheri Sheher, ommuurd, een testament van de zwaarte van de geschiedenis, met de Maagdentoren die als een vinger naar de hemel wijst. En dan, de Vlammentorens, de hypermoderne architectuur van glas en staal die de nieuwe rijkdom, het oliekapitaal, schreeuwt. Het is een stad van maskers. De geur van het zout van de Kaspische Zee vermengd met de geur van benzine en oud steen. De mensen, ze dragen de complexiteit van hun afkomst in hun ogen. Ze zijn Oosters in hun gastvrijheid, maar Westers in hun ambitie. Ge zoekt hier niet naar de eenvoud, ge zoekt naar de verwarring. Naar de spanning tussen het vuur van het verleden en het glimmende, koude staal van de toekomst. Baku is een gedicht over de botsing der werelden.