Restaurants in Sligo zijn als het leven zelf: soms rauw en onvoorspelbaar zoals de Atlantische wind die tegen de muren van de Garavogue slaat, maar vaker nog zacht, troostend en vol diepe, ongeveinsde betekenis. Ik…
Theaters in Sligo zijn als de Ierse weersverwachting: je weet nooit precies wat je krijgt, maar je kunt er vergif op innemen dat je er nat of louter verbaasd van wordt. Ik ben Germaine van…
Theaters in Dingle zijn niet louter gebouwen van steen en hout; het zijn ademende plekken waar de grens tussen wat is en wat we hopen dat zal zijn, flinterdun wordt. Ik ben Germaine van de…
Architectuur in Waterford is als een rauw stuk graniet dat door de eeuwen heen is gepolijst door de ziltige adem van de Keltische Zee en de onvermoeibare stroming van de rivier de Suir. Als architect…
Theaters in Waterford. Wanneer je die woorden traag uitspreekt, ruik je bijna de ziltige damp van de Suir-rivier vermengd met de geur van versgeschaafd eikenhout en het zware, bijna dierlijke aroma van rood fluweel dat…
Films in Killarney; het klinkt als een fluistering van de wind over Lough Leane, een echo van verhalen die zich in de mist verschuilen. Als filmregisseur van de oude stempel, 58 en met een neus…
Sport in Limerick is geen tijdverdrijf; het is een noodzaak, een fundament dat de stad bij elkaar houdt zoals de mortel tussen de grauwe stenen van King John’s Castle. Als Gabriel Cairo heb ik stadions…
Musea in Sligo bezoeken is een confrontatie met de tijd die je liever uit de weg zou gaan, maar die hier onontkoombaar is. Ik ben Maite, drieëndertig jaar jong, kunsthistorica van beroep en gedreven door…
Bijzondere gebouwen in Dublin zijn als de littekens op een lichaam; ze vertellen waar de stad geraakt is, waar ze bloedde en waar ze weer aan elkaar groeide. Als architect kijk ik naar de stad…
De trekpleisters in Kilkenny zjin een ontmoeting met de tijd zelf, die hier niet lineair voortraast, maar in cirkels rondom de middeleeuwse stenen lijkt te dwalen. Wanneer je de ‘Medieval Mile’ bewandelt, voel je de aanwezigheid…
Citytrip Ierland: Dublin & Groene Eilanden Ierland. Een land dat leeft op de rand van de wereld, waar de wind de verhalen van de zee met zich meedraagt. Dublin. Een stad van de literatuur, van de woorden die dronken en melancholisch zijn. Ge voelt de zwaarte van het verleden, de hongersnood, de strijd om de onafhankelijkheid. Maar er is ook die onuitroeibare, Ierse vrolijkheid. De pubs, de haarden van de sociale interactie, waar de Guinness zwaar is en de verhalen licht. Dat is de Ierse ziel, hè. De kunst van het overleven door middel van humor en alcohol. Ge moet de tijd nemen om de gesprekken te horen, de zang, de ontroering die zich verbergt achter de lach. De Ieren zijn meesters in het vertellen van verhalen, omdat ze weten dat het leven zonder verhalen een ondragelijke last is. Ge zoekt hier niet naar de architectuur, ge zoekt naar de menselijke connectie. Naar de warmte die de kou van de zee en de geschiedenis moet verdrijven. Ierland is een les in het omarmen van de melancholie, een plek waar de schoonheid van het verdriet wordt gevierd.