Theaters in Berat zijn niet louter gebouwen; het zijn de laatste loopgraven van de menselijke geest in een wereld die liever naar een scherm staart dan naar de waarheid. Ik ben Germaine van de Zanden,…
Citytrip naar Tirana. Men zegt wel eens dat een stad pas begint te ademen als de dictators eindelijk zijn gaan slapen onder een dikke, onverschillige laag marmer en stof, hun dromen van beton bevroren in…
Fietsen in Korçë. Men beweert wel eens dat beweging de enige manier is om de stilte van een vreemde stad te bezweren, en wie ben ik, Freddy Saint-Gilet, om die bewering met een procesmatige hand…
Restaurants in Korçë vormen het hart van wat men wel het ‘Parijs van Albanië’ noemt, een stad waar de melancholie van de vioolmuziek even tastbaar is als de geur van versgebakken lakror op een koude…
Bijzondere gebouwen in Himarë zijn als littekens van licht op een lichaam van kalksteen en azuur. Als architect heb ik geleerd dat een gebouw nooit zomaar een stapeling van stenen is; het is een zenuwstelsel…
Een hotel in Tirana is als een kloppend hart in een lichaam dat weigert stil te staan; het zweet, het zindert en het ruikt naar de brute werkelijkheid van het leven. Ik ben Maaike, 39,…
Een hotel in Korçë is niet zomaar een plek om je koffer neer te zetten en het stof van de Albanese wegen van je schouders te kloppen. Het is een portaal naar een stad waar…
Wandelen in Sarandë is geen gewone tocht; het is een gesprek met de tijd. Ik ben Winnie, 55, en ik heb mijn zolen versleten op de keien van Rome en de paden van de Andes,…
Het vinden van de juiste vliegtickets naar Durrës is vaak de eerste, bijna poëtische stap van een ontdekkingsreis die je terugvoert in de tijd, naar een kustlijn waar de echo’s van illyrische koningen, Romeinse senatoren…
Fietsen in Sarandë, de parel van de Albanese Rivièra, is een ervaring die je niet snel vergeet. Ik (man, 40, en al heel wat kilometers in de benen) heb deze regio uitvoerig per fiets verkend,…
Albanië. Het land van de onbekende geschiedenis, de uithoek van de Balkan die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden. Tirana. Een stad die schreeuwt om moderniteit, met die felgekleurde gebouwen die de grijze Sovjet-jaren moeten verdrijven. Maar ge moet de andere kant zien. De bunkers, de restanten van het paranoïde regime van Enver Hoxha, die daar als paddenstoelen in het landschap staan. Dat is de kern. De angst voor de buitenwereld, de koppigheid om zichzelf te isoleren. Ge voelt de warmte van de Middellandse Zee, de geur van de Adriatische Zee, de nabijheid van Griekenland en Italië. Maar Albanië is Albanië. Het is de cultuur van de besa, het erewoord, de traditie die sterker is dan de wet. De mensen, ze zijn gastvrij, trots, met een blik die de zwaarte van het verleden draagt. Ge zoekt hier niet naar de perfectie, ge zoekt naar het rauwe, het onverbloemde. En ge vindt de veerkracht van een volk dat de geschiedenis heeft overleefd. Albanië is een belofte. Een land in volle beweging, waar ge de toekomst kunt zien ontstaan.