Restaurants in Florence zijn als de zachte penseelstreken van een meesterwerk uit de Renaissance: verfijnd, diep geworteld in een roemrijk verleden en altijd in staat om een snaar in je ziel te raken. Wanneer de…
Stedentrip naar Birgu; het klinkt als een belofte, een fluistering van honingkleurige kalksteen en zilt zeewater, maar voor de onvergetelijke, vaak wat naïeve toerist is het eerder een brute confrontatie met de meedogenloze gelaagdheid van…
Een hotel in Buġibba is vaak niet meer dan een betonnen doos die wanhopig probeert de herinnering aan een glorieuzer verleden te maskeren met een laag goedkope stuc en de belofte van een onbeperkt ontbijt.…
Wanneer jij van plan bent om de musea in Mosta te bezoeken, raad ik je aan eerst even diep adem te halen en je verwachtingen van een steriel, westers museumlandschap bij de grens achter te…
Restaurants in Nicosia zijn als de verfstreken van een ongetemd meester op een zonovergoten canvas; ze glanzen van mediterrane gulzigheid, barsten van een bijna brute overdaad en zinderen na in de diepe onderbuik van de…
Sport in Mellieħa is, mijn beste vriend, veel meer dan de loutere verplaatsing van een lichaam van punt A naar punt B; het is een sentimentele choreografie die wordt opgevoerd tegen een decor van barokke…
Wanneer de schemering als een zachte, melancholische sluier over de Straat van Gibraltar daalt, ontwaakt in mij steevast dat diepe besef van de wonderlijke verbondenheid tussen continenten. Vliegtickets naar Gibraltar zijn in essentie veel meer…
Hotel in Málaga; het woord alleen al rolt over de tong als een rijpe muskaatdruif, zoet en vol belofte, terwijl de zwoele zeebries door de kieren van de houten luiken sijpelt en de stad buiten…
Wanneer de vroege avondzon de grillige toppen van de Andorrese Pyreneeën in een zachte, amandelkleurige gloed zet, ontwaakt er in Soldeu een wereld die je zintuigen met een bijna moederlijke tederheid omarmt. Ik heb door…
Fietsen in Mellieħa is een bezigheid voor mensen die hebben begrepen dat het leven een aaneenschakeling is van overbodige inspanningen en glorieuze desillusies, verpakt in het stof van de Middellandse Zee. Als procesmanager van zesenveertig…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.