Hiking in Serravalle. Het klinkt in de oren van de onwetende toerist als een heroïsche onderneming, een tocht naar het hart van een onneembaar bastion, maar laten we wel wezen: in deze kleinste aller republieken…
Vliegtickets naar Pisa. Het klinkt als de prelude van een opera die nooit eindigt, een symfonie van marmer, olijfolie en die verdomde toren die maar weigert te kapseizen onder het gewicht van zijn eigen architecturale…
Bijzondere gebouwen in Mellieħa zijn niet louter stapelingen van kalksteen; het zijn versteende kreten van een volk dat de zon en de zee heeft getemd. Als architect die de herfst van zijn leven viert met…
Een zoektocht naar de beste restaurants in Mdina begint onvermijdelijk met een diepe zucht van puur verlangen onder de lome, goudgele zon die de kalkstenen muren van Malta in lichterlaaie zet. Als bourgondisch levensgenieter, gezegend…
Musea in Porto vormen de stille getuigen van een stad die haar ziel nooit aan de vluchtige grillen van de tijd heeft verkocht. Als kunsthistorica van negenenvijftig heb ik vele Europese steden zien veranderen in…
Restaurants in Florence zijn als de zachte penseelstreken van een meesterwerk uit de Renaissance: verfijnd, diep geworteld in een roemrijk verleden en altijd in staat om een snaar in je ziel te raken. Wanneer de…
Stedentrip naar Birgu; het klinkt als een belofte, een fluistering van honingkleurige kalksteen en zilt zeewater, maar voor de onvergetelijke, vaak wat naïeve toerist is het eerder een brute confrontatie met de meedogenloze gelaagdheid van…
Een hotel in Buġibba is vaak niet meer dan een betonnen doos die wanhopig probeert de herinnering aan een glorieuzer verleden te maskeren met een laag goedkope stuc en de belofte van een onbeperkt ontbijt.…
Wanneer jij van plan bent om de musea in Mosta te bezoeken, raad ik je aan eerst even diep adem te halen en je verwachtingen van een steriel, westers museumlandschap bij de grens achter te…
Restaurants in Nicosia zijn als de verfstreken van een ongetemd meester op een zonovergoten canvas; ze glanzen van mediterrane gulzigheid, barsten van een bijna brute overdaad en zinderen na in de diepe onderbuik van de…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.