Hotel in Birgu zoeken is als het pellen van een zonovergoten herinnering; je moet laagjes geschiedenis wegknippen om de zachte, warme kern te vinden. Als influencer en gepassioneerd reiziger heb ik vele kussens beslapen, van…
Restaurants in Bologna zijn niet louter functionele plekken waar men de honger stilt; het zijn altaren van het collectieve geheugen, waar de geur van versgerolde pasta zich vermengt met de weemoed van voorbije generaties en…
Vliegtickets naar Kyrenia vormen de toegangspoort tot een wereld die in veel opzichten doet denken aan het verstilde Maassluis, maar dan overgoten met een mediterrane zon die zelfs de meest hardnekkige Hollandse melancholie wegbrandt. Als…
Wandeltocht in Cascais. Als ik die woorden schrijf, zie ik de inkt vloeien als het blauwe water van de Atlantische Oceaan dat onvermoeibaar tegen de witgekalkte muren van Portugal slaat. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar…
Musea in Palma de Mallorca zijn geen statische verzamelingen van objecten; het zijn eerder schepen die ons meevoeren over de onpeilbare oceaan van de menselijke verbeelding. Ik ben Grea, negenenvijftig jaar inmiddels, en als kunsthistorica…
Vliegtickets naar Limasol zijn de toegangsbewijzen tot een wereld waarin de tijd niet tikt, maar kabbelt als de Middellandse Zee tegen de oude havenmuren. Ik ben Willemien Aikema, vierenveertig jaar inmiddels, en als reisagente heb…
Fietsvakantie in Bilbao. Als ik die woorden uitspreek, proef ik de ijzersmaak van de oude industrie en de ziltige geur van de Nervión die door de stad snijdt als een glimmend scalpel. Ik houd van…
Restaurants in Arinsal zijn niet louter plekken waar men de honger stilt, nee, het zijn eerder temporele capsules waarin de smaken van de bergen, de geuren van smeulend dennenhout en de herinnering aan eeuwenoude transhumance…
Beste reiziger, architectuur in Canillo is als een traag geschreven brief aan de tijd, een epistel waarin elke steen een woord is en elk dak een zinsnede. Ik ben Frank, zesenzestig jaar inmiddels, architect van…
Een hotel in Polis vinden is als het openslaan van een zonovergoten roman van Tessa de Loo; je wordt meegevoerd naar een wereld waar de tijd trager tikt en de geur van citrusbloesem de lucht…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.