Theaters in Sintra zijn niet louter gebouwen; het zijn de laatste bastions van de menselijke verbeelding in een stad die dreigt te verstikken in haar eigen sprookjesachtige esthetiek. Als theatermedewerkster die de wereld heeft afgereisd…
Bijzondere gebouwen in Florence; als ik die woorden uitspreek, proef ik het stof van eeuwen en de bittere gal van ongebreidelde ambitie. Je plant een stedentrip naar de stad waar de steen niet louter materie…
Een citytrip naar Borgo Maggiore voelt als het openslaan van een historische roman waarin de inkt nog maar net is opgedroogd. Terwijl de meeste toeristen in een blinde daling naar de drie torens van San…
Fietsen in Córdoba is als het openslaan van een historisch epos waarvan de pagina’s geuren naar jasmijn en gedroogde aarde. Terwijl de Guadalquivir traag door het landschap vloeit als vloeibaar zilver, nodigt deze stad je…
Films in Valencia; het klinkt als een contradictie voor wie de stad enkel associeert met klef geworden paella en gepensioneerde West-Europeanen die hun laatste dagen slijten in de zon. Toch is dit bakstenen labyrint aan…
Sport in Ayia Napa; je denkt waarschijnlijk aan zonnebrandolie, goedkope cocktails en Engelse toeristen die op hun achttiende al een midlifecrisis lijken te hebben. Maar wacht even. Als je de oppervlakkige ruis van de Strip…
Bijzondere gebouwen in Famagusta; als ik die woorden uitspreek, proef ik het stof van eeuwen en de bittere nasmaak van menselijke ijdelheid. Je plant een stedentrip, zeg je? Nou, bereid je maar voor op een…
Hotel in Valencia; ik proef de woorden als een rijpe oester aan de Playa de la Malvarrosa. De stad trilt, ze zingt, ze geurt naar gebrande amandelen en de zilte belofte van de Middellandse Zee.…
Bijzondere gebouwen in Vaticaanstad; wie ze werkelijk wil doorgronden, moet bereid zijn te luisteren naar wat de stenen verzwijgen. Als architect van zesenzestig jaar, gezegend of misschien vervloekt met een blik die altijd de constructie…
Een wandeling in Arinsal is als het openslaan van een lijvig familie-epos van Hugo Claus: vol vleselijke nuchterheid, verweerde muren en een landschap dat zowel teder als meedogenloos kan zijn. Als schrijfster heb ik geleerd…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.