Musea in Faetano vormen het kloppend hart van een regio waar de tijd niet alleen stilstaat, maar danst op het ritme van penseelstreken en gebeiteld marmer. Als kunsthistorica heb ik de wereld bereisd, van de…
Een hotel in Sevilla kiezen is een beetje als het uitzoeken van een nieuwe minnaar: je zoekt passie, karakter en een plek waar je je veilig maar ook een beetje uitgedaagd voelt. Als influencer die…
Sport in Madeira is een curieus schouwspel van menselijke geldingsdrang tegen een decor dat eigenlijk te mooi is voor zoiets banaals als een balspel. Als vijftiger met een lichte afkeer van onnodige vrolijkheid, maar een…
Een hotel in Palma de Mallorca is meer dan een bed met een laken; het is een toegangsbewijs tot een balmasqué van historie en hedonisme. Palma is de stad waar de gotische kathedraal La Seu…
Restaurants in Famagusta zijn als de stad zelf: een gelaagde herinnering aan vervlogen tijden, overgoten met een gulle scheut olijfolie en de bittere bijsmaak van de geschiedenis. Je wandelt door straten waar Venetiaanse muren de…
Vliegtickets naar Valencia zijn meer dan slechts een toegangsbewijs; ze zijn de proloog van een verhaal dat zich afspeelt in de zwoele lucht van de Costa del Azahar. Ik heb in mijn jaren als reisagente…
Een stadswandeling in Sliema is een oefening in het waarnemen van de gelaagdheid van het bestaan, een voortdurende dialoog tussen de kalkstenen stilte van weleer en het rumoerige beton van nu. Je voetstappen echoën op…
Wie een hotel in Kyrenia zoekt, moet begrijpen dat op dit eiland niets is wat het lijkt. De werkelijkheid is hier, zoals Hermans het zou omschrijven, een kwaadaardig misverstand waarover we slechts een dun laagje…
Een fietsvakantie in Arinsal is geen loutere verplaatsing door de ruimte, het is een overgave aan het steen dat zweet en de lucht die naar sneeuw en oude gebeden smaakt. Als procesmanager heb ik de…
Theaters in Barcelona vormen het kloppende hart van een stad die nooit echt slaapt, maar wel voortdurend droomt met haar ogen open. Als theatermedewerkster heb ik de afgelopen jaren de rode pluche stoelen van bijna…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.