Fietstochten in Rome zijn als de zinnen van een barok epos: ze kronkelen langs marmeren dromen en de rauwe werkelijkheid van een stad die weigert te sterven. Je bent vijftig, het verstand is gerijpt en…
Een weekend naar Bilbao is als het openslaan van een boek van een vergeten schrijver: het begint met de grauwe geur van industrieel verval en eindigt in een extase van glimmend metaal. Je bent vijftig,…
Restaurants in Montegiardino zijn als de hoofdstukken in een goed geleefd leven; ze vertellen verhalen over vriendschap, over de troost van een goed glas wijn en over de onvermijdelijke schoonheid van het samenzijn. Wanneer je…
Theaters in Vaticaanstad zijn een paradox waar zelfs de scherpste geest over struikelt; want zeg nu zelf, is de hele liturgie niet één groot geënsceneerd drama? Als theatermedewerkster met een gezonde dosis wantrouwen tegenover alles…
Vliegtickets naar Granada zijn niet louter bewijzen van transport; het zijn de toegangsbewijzen tot een amoureus avontuur met de geschiedenis zelf. Ik ben Willemien Aikema, en in mijn jaren als reisagente heb ik geleerd dat…
Een citytrip naar Lissabon begint in het hoofd, ergens tussen de angst voor de naderende herfst en het verlangen naar een zon die nog wel warmte geeft maar niet meer verzengt. Ik ben Ainoa, vijfenveertig…
Wandelingen in Mdina zijn, als ik eerlijk ben, een exercitie in loutering. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar inmiddels en gezegend met een lichaam dat nog net niet uit elkaar valt van ellende, en ik nodig…
Theaters in San Marino bezoeken is een ervaring die balanceert op de grens tussen droom en werkelijkheid, ergens tussen de wolken en de Adriatische kust. Ik ben Germaine van de Zanden, theatermedewerkster en verzamelaar van…
Films in Nicosia zijn, net als de liefde die nooit helemaal tot bloei komt, doordrenkt van een melancholie die de ziel diep raakt. Als Kai Vermandere, een man die meer levens op film heeft gezet…
Musea in Rome zijn geen stoffige vergaarbakken van marmer en stilte; het zijn levende organismen die ademen in het ritme van de stad. Als kunsthistorica heb ik mijn leven gewijd aan het ontcijferen van de…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.