Musea in Domagnano en de omliggende republiek San Marino vormen een constellatie waar de tijd niet lineair verloopt, maar samenvalt in een geometrisch punt van schoonheid. Als kunsthistorica heb ik geleerd dat elk object een…
Theaters in Rome zijn geen stoffige bedoening van fluweel en pruiken, nee, het is een rauw, pulserend organisme dat ademt door de kieren van marmeren ruïnes en barokke façades. Als theatermedewerkster heb ik duizenden doeken…
Theater in Arinsal is misschien niet het eerste waar je aan denkt als je de besneeuwde toppen van Andorra ziet, maar laat je verrassen door de intieme culturele hartslag van dit bergdorp. Terwijl de meeste…
Theaters in Bilbao zijn niet louter een kwestie van planken en doek; het is de alchemistische versmelting van staal, titanium en de onverwoestbare Baskische ziel. In de geometrische constellatie van deze stad, waar de zwaartekracht…
Lieve lezer, ik ben Frank, architect van beroep en pelgrim van de esthetiek. En als er één plek is waar de tijd zich heeft teruggetrokken in de plooien van het landschap, dan is het wel…
Een wandeltocht in Mellieħa is als het betreden van een traag bewegend tableau-vivant, waarin de grens tussen de rulle aarde en de azuurblauwe droom van de Middellandse Zee voortdurend vervaagt. Hier, op de noordelijke rug…
Zoeken naar een goed restaurant in Milaan is als zoeken naar oprechtheid op een catwalk: het bestaat, maar het is bedolven onder een lawine van uiterlijk vertoon en magerzucht. Milaan, die stad van staal en…
Een stad filmen is als een autopsie plegen op een levend lichaam. Je snijdt in de straten, legt de aderen bloot, maar de ziel – die verdomde, ongrijpbare ziel – laat zich zelden vangen. Tenzij…
Je wandelt door Málaga, het licht valt zoet en genadeloos op de gevels van Calle Larios. Je voelt de warmte van het marmer door je schoenzolen. Wat je misschien niet beseft, is dat je door…
Een restaurant in Valencia vinden is geen kunst. De stad struikelt over de bocadillos, de jamón en de menu del día die met neonletters naar je schreeuwen. Maar het *juiste* restaurant vinden… ah, dat is…
Zuid-Europa. De zon, de hitte, de passie die als een zware deken over het continent ligt. Dat is de essentie. Spanje, Italië, Griekenland. De landen van de chaos en de schoonheid. Ge verwacht de ruïnes, de eilanden, de zee die te blauw is. En ge vindt de mens in zijn naakte, onverbloemde staat. De Napolitaanse straten, de Griekse tavernes, de Spaanse bodega’s. Het is de cultuur van het moment, van het leven dat intens wordt gevierd. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de zang, de muziek die de zwaarte moet verdrijven. Het is de strijd tussen de armoede en de trots, tussen de kerk en de zonde. De geschiedenis is hier geen abstractie; ze is de grond waar ge op loopt. Ge zoekt hier niet naar de rust, ge zoekt naar het leven. Het rumoer, de geur, de onontkoombare aanwezigheid van de ander. Zuid-Europa is een gedicht over de hartstocht. Een plek waar men leert dat het leven, hoe moeilijk ook, altijd de moeite waard is.