Restaurants in Orhei zijn als de bladzijden van een vergeten roman die men op een stoffige zolder ontdekt; ze geuren naar de aarde, naar de zonovergoten druiven van de Bessarabische heuvels en naar de melancholie…
Films in Ungheni zijn als flarden van een droom die je pas werkelijk begrijpt als je wakker wordt in de kille, naar ijzer en geschiedenis geurende ochtendlucht van de Moldavische grensstreek. De stad Ungheni, gelegen…
Restaurants in Tiraspol zijn niet zomaar eetgelegenheden; het zijn tijdcapsules die je meenemen naar een wereld die we in het westen allang zijn vergeten, maar die in Transnistrië met een bijna hartstochtelijke overgave wordt gekoesterd.…
Sport in Ungheni. Als ik die woorden uitspreek, proef ik de stof van de Moldavische steppe en de vage zweem van diesel die over de Prut-rivier waait. Ik ben Gabriel Cairo, vijfenvijftig jaar, en mijn…
Architectuur in Chișinău is geen statisch gegeven, maar een zinderend, bijna koortsachtig weefsel van ambities, triomfen en een onvermijdelijk verval dat de stad een melancholische schoonheid verleent. Als architect met meer dan veertig jaar ervaring…
Een weekend naar Comrat is de ultieme exercitie in nederigheid. Voor de hoger opgeleide vijftigplusser die meent alles al gezien te hebben — van de glimmende façades in Dubai tot de overprikkelde grachten van Amsterdam…
Fietsvakantie in Comrat; laten we eerlijk zijn, dat klinkt voor de gemiddelde medemens als een strafexpeditie naar de achtertuin van de geschiedenis. Maar jij bent niet gemiddeld, jij bent vijftigplus, hoogopgeleid en hopelijk gezegend met…
Restaurants in Chișinău vormen het kloppende hart van een stad die dapper balanceert tussen de weemoed van het verleden en de gulzigheid van de toekomst. Voor de reiziger die de vijftig gepasseerd is en de…
Vliegtickets naar Cahul zijn als de toegangsbewijzen tot een vergeten droom, een plek waar de tijd niet tikt maar ademt in de zware ritmiek van de Prut-rivier. Als reisagente zie ik vaak hoe de ziel…
Films in Cahul zijn als de zware, zoete wijn van de regio: ze laten een diepe indruk achter die langzaam in je bewustzijn indaalt. In dit artikel verkennen we hoe de ‘Zuidelijke Hoofdstad’ van Moldavië…
Moldavië. Het land dat men vergeten is, weggestopt in de plooien van het Oostblok. Chișinău. Ge verwacht hier de grandeur, de grote gebaren, maar ge vindt de stilte, de ingetogenheid van een volk dat gewend is om te wachten. Er is de zwaarte van het verleden, die Russische otkaz, de Sovjet-stempel die zich in de architectuur heeft vastgebeten. Maar er is ook de veerkracht. Ge moet naar de wijngaarden, de ondergrondse kelders die als kathedralen van de aarde zijn. Daar, in de diepte, vindt ge de ware ziel van Moldavië. Het is het land van de wijn, van de aarde die alles geeft en alles terugneemt. De mensen, ze zijn arm, ja, maar ze hebben die onwrikbare waardigheid, de trots van de boer die zijn land bewerkt. Het is de geschiedenis van een grensland, verscheurd tussen culturen, tussen Roemenië en Rusland. Ge moet er met zachte blik naar kijken. Het is geen stad van het schone bedrog. Het is een stad van het harde feit. En de schoonheid schuilt in de weerstand, in de onverzettelijke wil om te blijven bestaan, ook al kijkt de wereld de andere kant op. Moldavië is een les in nederigheid.