Restaurants in Nicosia zijn als de verfstreken van een ongetemd meester op een zonovergoten canvas; ze glanzen van mediterrane gulzigheid, barsten van een bijna brute overdaad en zinderen na in de diepe onderbuik van de…
Films in Famagusta zijn geen toevalstreffer; ze zijn de logische consequentie van een stad die haar eigen biografie in steen en schaduw heeft geschreven. Als filmregisseur heb ik de wereld overgereisd, van de steriele studio’s…
Vliegtickets naar Kyrenia vormen de toegangspoort tot een wereld die in veel opzichten doet denken aan het verstilde Maassluis, maar dan overgoten met een mediterrane zon die zelfs de meest hardnekkige Hollandse melancholie wegbrandt. Als…
Vliegtickets naar Limasol zijn de toegangsbewijzen tot een wereld waarin de tijd niet tikt, maar kabbelt als de Middellandse Zee tegen de oude havenmuren. Ik ben Willemien Aikema, vierenveertig jaar inmiddels, en als reisagente heb…
Een hotel in Polis vinden is als het openslaan van een zonovergoten roman van Tessa de Loo; je wordt meegevoerd naar een wereld waar de tijd trager tikt en de geur van citrusbloesem de lucht…
Fietstochten in Polis zijn als een traag vloeiend gedicht van Peter Verhelst; ze vloeien over het landschap als vloeibaar goud, waar elke pedaalslag een nieuwe strofe onthult van een eeuwenoud verhaal. Als procesmanager ben ik…
Citytrip naar Paphos. Zodra je deze woorden uitspreekt, proef je de metaalachtige smaak van de Middellandse Zee, vermengd met de stoffige geur van millennia aan geschiedenis die hier, aan de ruige westkust van Cyprus, als…
Sport in Ayia Napa; je denkt waarschijnlijk aan zonnebrandolie, goedkope cocktails en Engelse toeristen die op hun achttiende al een midlifecrisis lijken te hebben. Maar wacht even. Als je de oppervlakkige ruis van de Strip…
Bijzondere gebouwen in Famagusta; als ik die woorden uitspreek, proef ik het stof van eeuwen en de bittere nasmaak van menselijke ijdelheid. Je plant een stedentrip, zeg je? Nou, bereid je maar voor op een…
Films in Nicosia zijn, net als de liefde die nooit helemaal tot bloei komt, doordrenkt van een melancholie die de ziel diep raakt. Als Kai Vermandere, een man die meer levens op film heeft gezet…
Cyprus. Een naam die klinkt als de zwaarmoedigheid van de zomer. Het eiland van Aphrodite, van de liefde die hier met geweld is geboren. Maar ge moet de andere kant zien. De littekens van de deling, de Green Line, de spanning die nog steeds in de lucht hangt als een onweer dat maar niet wil losbarsten. Het is de geschiedenis van een kruispunt, een eiland dat door iedereen is begeerd en door iedereen is verwond. Ge moet de Barok in de kerken zien, de Ottomaanse gevels, de Engelse restanten. Het is een eiland van de gelaagdheid, waar de mythologie en de harde politieke feiten elkaar in de ogen kijken. De mensen, ze zijn hartstochtelijk, met de warmte van de Middellandse Zee, maar ook met de zwaarte van het onrecht. Ge zoekt hier niet naar de eenvoud, ge zoekt naar de complexiteit. Naar de verhalen van de Grieken en de Turken die niet meer naast elkaar kunnen leven. Cyprus is een tragedie in een zomers decor. En ge, de reiziger, zijt de stille getuige van de onoplosbare menselijke kwestie.