Een wandelvakantie in Akureyri is als het openen van een ijskoud juwelenkistje waarin de tijd vloeibaar is geworden, een plek waar de realiteit zich voortdurend herschikt tot een droomlandschap. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar aan herinneringen en voetstappen rijk, en ik heb geleerd dat IJsland niet gelezen moet worden, maar geproefd met de zolen van je schoenen. Hier, in het noordelijke vlees van Ierland, waar de Eyjafjörður als een zilveren tong de bergen likt, lossen de grenzen tussen architectuur en visioen op.
Je wandelt hier niet zomaar over basalt en mos; je doorkruist een lichaam dat ademt, een stad die als een houten puzzel tegen de heuvels is geplakt terwijl de wind gitaar speelt op de stroomdraden. Voor jou, de vijftigplusser die de oppervlakkigheid van de massa verafschuwt en hunkert naar het ongetemde, biedt deze stad een zintuiglijke overdaad die de ratio tart. We dwalen langs tuinen waar bloemen bloeien die eigenlijk door de kou verboden zouden moeten zijn, en we beklimmen trappen die lijken te leiden naar een hemel van as en kristal.
Akureyri is geen plek, het is een gemoedstoestand, een theater van licht en schaduw waar de figuranten meeuwen zijn en de hoofdrolspelers de bergen. In deze gids ontsluit ik elf wandelingen die de ziel van de stad en haar omliggende wildernis blootleggen. Van de verstilde musea in het centrum tot de rauwe, verticale lijnen van de Súlur-piek; elke stap is een letter in een gedicht dat we samen schrijven op het ritme van de getijden.
Trek je veters strak, laat de noordenwind je kompas zijn en bereid je voor op een reis door een landschap dat even teder als meedogenloos is. Lees verder en ontdek hoe de stilte hier luider klinkt dan het kabaal in de rest van de wereld. We gaan op zoek naar de essentie van het noorden, naar de plekken waar de menselijke maat zich meet met de eeuwigheid van het ijs. Het is tijd om de wereld achter te laten en werkelijk te gaan lopen.
Inhoudsopgave
Stedelijke lyriek en architectonische dromen tijdens een wandelvakantie in Akureyri
De stad is een organisme, en de straten zijn de aderen die ons naar het hart van de noordelijke cultuur leiden. In Akureyri is architectuur geen statisch gegeven, maar een beweging van hout, beton en glas die reageert op het grillige poollicht. Wandelen door het centrum voelt als dwalen door een droom van verlichte nuchterheid, waar elk huis een kleur heeft die de winter moet bezweren.
Een wandelvakantie in Akureyri begint bij de kleinste details: de textuur van een golfplaten wand die het zonlicht breekt, of de echo van voetstappen op de trappen van de kerk. De stedelijke structuur dwingt je tot een trage observatie. Het voordeel van deze wandelingen in de stad is de directe toegang tot warmte en cultuur; het nadeel is dat de wind tussen de gebouwen soms een venijnige versnelling krijgt. Maar wie bereid is te kijken, ziet in de gevels de geschiedenis van een volk dat weigert te buigen voor de kou.
1. De route van het bevroren licht
Deze wandeling is een ode aan de menselijke drang om schoonheid te scheppen in de kou. We starten bij het cultuurcentrum Hof aan de Strandgata, een cirkelvormig baken van glas dat de fjord weerspiegelt. We volgen de waterkant richting het zuiden, slaan rechtsaf de Skipagata in, waar de modernistische gevels fluisteren over vooruitgang.
Via de trappen van de Akureyrarkirkja klimmen we omhoog naar dit iconische bouwwerk. De route vervolgt door de smalle straatjes van de oude stad (Innbærinn), langs het oudste huis Laxdalshús, en eindigt bij het Akureyri Museum.
Ik heb op de trappen van de kerk gezeten terwijl de wolken zich als natte lakens over de stad uitspreidden. Het is absurd hoe beton hier kan aanvoelen als gestolde muziek. Je kijkt naar beneden en de stad lijkt een miniatuurversie van een universum dat nog niet helemaal af is. Die kerk is geen gebouw; het is een uitroepteken in een landschap van vraagtekens.
Startpunt: Cultuurcentrum Hof
Eindpunt: Akureyri Museum
Hoogtepunten: Hof, Akureyrarkirkja, Laxdalshús, historische houten huizen.
Afstand: 4,5 km
Gemiddelde duur: 2 uur
2. Het pad van de slapende schrijvers
Een literaire ontdekkingstocht door de wijken waar de geest van IJslandse auteurs nog in de muren ademt. Start bij het Nonni Museum aan de Aðalstræti, gewijd aan Jón Sveinsson. Volg de Aðalstræti naar het zuiden, draai links de Sigurhæðir in. Steek over naar de begraafplaats van Akureyri, een parkachtige omgeving waar de stenen namen dragen die klinken als windvlagen.
Eindig bij de openbare bibliotheek in de Brekkugata. “Woorden zijn hier zwaarder dan elders, ze bevriezen in de lucht en vallen als hagelstenen op het dak van de geschiedenis,” hoorde ik een lokale gids eens zeggen. Het wandelen tussen de huizen van dode dichters geeft je het gevoel dat je zelf een personage wordt in een sage die nooit eindigt.
Startpunt: Nonni Museum
Eindpunt: Gemeentelijke Bibliotheek
Hoogtepunten: Nonni Museum, Sigurhæðir, Akureyri begraafplaats.
Afstand: 5,2 km
Gemiddelde duur: 2,5 uur
3. De Listagilið-spiraal
Listagilið, de ‘Kunstkloof’, is de creatieve ruggengraat van de stad. We beginnen onderaan de Kaupvangsstræti en slingeren omhoog door de steile straat waar galeries en ateliers in oude fabrieksgebouwen zijn gevestigd.
We passeren het Akureyri Art Museum en klimmen verder via de Eyrarlandsvegur naar de plateaus voor een panoramisch uitzicht. De route daalt af via verborgen steegjes terug naar het centrum. Hier voel je de hartslag van een gemeenschap die gelooft in de kracht van het beeld.
Startpunt: Kruising Skipagata/Kaupvangsstræti
Eindpunt: Akureyri Art Museum
Hoogtepunten: Art Museum, Deichmann-huis, muurschilderingen.
Afstand: 3,8 km
Gemiddelde duur: 2 uur
Groene stiltes en botanische geheimen
Men zegt wel eens dat in het hoge noorden niets kan overleven, maar de Lystigarðurinn bewijst het tegendeel met een koppigheid die ontroert. Het is een plek waar de natuur een pact heeft gesloten met de mens: wij geven zorg, zij geeft kleuren die de ogen pijn doen van schoonheid.
Een wandelvakantie in Akureyri voert je onvermijdelijk naar deze groene longen, waar de stilte tastbaar is als vochtig mos. Hier wandelen is een oefening in vertragen, in het kijken naar hoe een blad zich ontvouwt terwijl de rest van de wereld in een razend tempo nergens heen gaat.
Het voordeel van deze parken is de beschutting tegen de fjordwind; het nadeel is dat de paden in het najaar verraderlijk glad kunnen zijn door bevroren dauw. Maar in die tuinen en bossen vind je de zachtheid van IJsland, de kant die meestal verborgen blijft onder de basaltlagen van de bergen.
4. De droomtuin van de poolcirkel
Start bij de ingang van de Lystigarðurinn aan de Eyrarlandsvegur. Volg de kronkelende paden die zijn afgezet met zeldzame arctische flora. Verlaat de tuin aan de zuidkant en volg de weg richting de universiteitscampus. Wandel over de velden van de universiteit en keer terug via de Hrafnagilsstræti.
Het is bijna beledigend hoe mooi de blauwe papavers daar kunnen bloeien terwijl de wind je probeert omver te blazen. Ik heb daar gelopen en gedacht: als bloemen hier kunnen overleven, dan kan ik het overal. De tuin is een absurdistisch theaterstuk waar de planten de hoofdrol spelen en de mens slechts een figurant is die de paden harkt.
Startpunt: Lystigarðurinn Noord-ingang
Eindpunt: Lystigarðurinn Café
Hoogtepunten: Botanische tuin, Universiteit, uitzicht over de fjord.
Afstand: 4 km
Gemiddelde duur: 2 uur
Wandel door de botanische tuin 
5. De schaduwen van Kjarnaskógur
Dit is het bos dat IJsland eigenlijk niet mocht hebben, maar toch creëerde door pure volharding. Start op de parkeerplaats van Kjarnaskógur, aan de zuidkant van de stad. Volg het hoofdpad dat door de dichte bebossing slingert, neem het ‘Vogelpad’ langs de moerassen en klim naar de uitzichtpunten die uitkijken over de landingsbaan van het vliegveld.
“Tussen de bomen door zie je de fjord, en in die spleet tussen groen en blauw ligt de hele waarheid over IJsland verborgen: alles is hier een gevecht en een omhelzing tegelijk,” schreef ik in mijn dagboek onder een berk die kromstond van de ervaring. De route is een labyrint van dennengeur en vogelgezang, een groene baarmoeder in een stenen wereld.
Startpunt: Hoofdparkeerplaats Kjarnaskógur
Eindpunt: Zelfde parkeerplaats
Hoogtepunten: Vogelkijkhutten, dichte bossen, uitzicht op vliegveld.
Afstand: 7,5 km
Gemiddelde duur: 3 uur
6. De rotsen van Naustaborgir
Naustaborgir is een gebied vol grillige rotsformaties en uitgestrekte heidevelden. Start bij het sportcomplex van Hamar en volg de gemarkeerde paden naar het oosten. De route voert je over basaltruggen en door kleine valleien waar de wind vreemde geluiden maakt.
Het pad is onvoorspelbaar en visueel prikkelend, met overal verborgen nissen waar je kunt schuilen voor de wereld. Het landschap voelt hier oud, onherbergzaam en tegelijkertijd vreemd uitnodigend voor de eenzame wandelaar.
Startpunt: Hamar sportveld
Eindpunt: Zelfde startpunt
Hoogtepunten: Basaltformaties, weidse uitzichten, korstmossen.
Afstand: 6 km
Gemiddelde duur: 2,5 uur
Verticale extase en de roep van de bergen
Wie Akureyri zegt, zegt de Súlur. De berg hangt als een dreigend en tegelijk uitnodigend gordijn boven de stad. Verticaliteit is hier geen optie, het is een noodzaak. Tijdens een wandelvakantie in Akureyri ontkom je niet aan de zwaartekracht die aan je enkels trekt terwijl je blik naar boven schiet.
De bergen zijn hier geen decor; ze zijn de regisseurs van de dag. Ze bepalen wanneer de zon opkomt en wanneer de schaduw de stad als een inktvlek overneemt. Wandelen in de hoogte is het wegsnijden van de ballast van het dagelijks leven tot er alleen nog je ademhaling overblijft.
Het voordeel van deze klimmen is het perspectief: de wereld beneden wordt een doosje lucifers. Het nadeel is de onvoorspelbaarheid van de mist, die je in een seconde kan opslokken. Je moet hier wandelen met eerbied, met je knieën als offer aan de zwaartekracht.
7. De beklimming van de Súlur-piek
Dit is de koningsroute. Start op de parkeerplaats aan het einde van de Súlurvegur. Het pad begint bedrieglijk zacht over veengrond (gebruik de houten vlonders!). Al snel wordt het pad steiler en rotsachtiger. Je volgt de kam omhoog, waar de wind vrij spel heeft.
Mijn knieën kraakten als oud hout, maar toen ik de top bereikte, was de lucht zo ijl dat ik dacht dat ik kon vliegen. De bergen hebben geen genade voor je ego. Je staat daar, een stipje in een oceaan van steen, en je beseft dat je nooit groter zult zijn dan de schaduw die je werpt. Het is een heilige vermoeidheid die ik iedereen gun.
Startpunt: Parkeerplaats Súlurvegur
Eindpunt: Zelfde parkeerplaats
Hoogtepunten: Panoramisch uitzicht over Eyjafjörður, de bergkam.
Afstand: 11 km (retour)
Gemiddelde duur: 6 uur
8. De Hlíðarfjall-horizon
Start bij het skicentrum Hlíðarfjall. In de zomer transformeert dit gebied tot een ruig wandelparadijs. Volg de paden onder de stoeltjesliften door naar de hogere plateaus. De route voert langs kleine bergmeren die de kleur hebben van gesmolten lood.
“De bergen hebben hier geen namen nodig, ze hebben alleen hun aanwezigheid. Ze staan daar als wachters die vergeten zijn wat ze bewaken,” aldus een gedicht dat ik vond op een servet in het skicentrum. Je loopt over grind en puin, een landschap dat zo absurd onvruchtbaar is dat het bijna buitenaards aanvoelt.
Startpunt: Skicentrum Hlíðarfjall
Eindpunt: Strýta-hut
Hoogtepunten: Vulkanische landschappen, bergmeren, noordelijke bergketens.
Afstand: 8,5 km
Gemiddelde duur: 4 uur
9. Het Vaðlaheiði-panorama
Steek de brug over de fjord over en start aan de oostkant van de baai. Dit pad klimt de Vaðlaheiði-heuvel op. Je volgt de oude weg die naar de pas leidt. Het pad is breed maar gestaag stijgend. Vanaf de top kijk je recht de diepte van de stad in.
Terwijl de zon langzaam achter de westelijke pieken zakt, zie je Akureyri oplichten als een kleine ster in de schoot van de fjord. De terugweg gaat via een steiler herderspad dat direct naar de kustlijn leidt. Het is een wandeling van contrasten, van de brede weg naar het smalle pad.
Startpunt: Parkeerplaats bij de brug (oostzijde)
Eindpunt: Zelfde parkeerplaats
Hoogtepunten: Het beste uitzicht op Akureyri, wilde bloemen.
Afstand: 9 km
Gemiddelde duur: 4,5 uur
Water, weerspiegeling en de fjord
De Eyjafjörður is de spiegel waarin Akureyri zichzelf elke ochtend bewondert, een koud en onverbiddelijk geweten van glas. Het water is hier niet zomaar een vloeistof; het is een herinnering aan de vloeibaarheid van ons bestaan. Het reflecteert de bergen, de wolken en de onrust van de wandelaar die nog steeds zijn eigen schaduw probeert in te halen.
Een wandelvakantie in Akureyri bereikt zijn culminatie aan de waterkant, waar de grens tussen land en zee vervaagt in een nevel van zout en koude. Hier lopen is het besef dat alles vloeibaar is, dat niets blijft zoals het is, en dat de enige zekerheid de eb en de vloed van de getijden is die de kustlijn voortdurend herschrijven.
Het voordeel van deze routes is de vlakheid, de rust voor de knieën na de bergen; het nadeel is de ijzige wind die vanaf de Noordpool direct je jaszakken binnendringt. Maar de fjord is de ziel van de stad, de weg naar de wijde wereld.
10. De Glerárdalur-kloof
De Glerá is de rivier die de stad in tweeën splijt. We starten in de wijk Glerárhverfi en volgen het pad stroomopwaarts de vallei in. De rivier dondert beneden in de kloof, terwijl wij over de rand wandelen langs oude waterkrachtcentrales die nu aanvoelen als tempels uit een vergeten tijdperk.
Ik stond aan de rand van de Glerá en de kracht van het water trilde in mijn tanden. Het is een absurdistisch gevoel: de stad ligt slechts een paar honderd meter verderop, maar hier ben je in een wereld van wit water en zwarte rotsen. De rivier trekt zich niets aan van onze wetten; zij wil alleen maar omlaag, naar de fjord, naar het grote niets.
Startpunt: Glerárkirkja
Eindpunt: Glerárvirkjun Dam
Hoogtepunten: De wilde rivier, diepe kloven, industriële geschiedenis.
Afstand: 6,5 km
Gemiddelde duur: 3 uur
11. De Oddeyri-kade
Een vlakke maar melancholische wandeling langs de industriële randen van de stad. We beginnen bij de oude haven, lopen over de zandtong van Oddeyri en volgen de kustlijn naar de noordelijke punt waar de fjord zich opent. We passeren oude visfabrieken en scheepswerven waar het geluid van metaal op metaal mengt met de roep van de meeuwen.
“Water is de taal waarin IJsland haar geheimen aan de wereld vertelt, en de haven is de plek waar die geheimen worden vertaald naar zweet en staal,” mompelde een oude visser terwijl hij zijn netten boette bij Oddeyri. De wandeling is een collage van texturen: roest, zout en beton.
Startpunt: Oude haven
Eindpunt: Droogdokken aan de noordkant
Hoogtepunten: Industriële architectuur, zicht op de vloot, vogelspotten.
Afstand: 5,5 km
Gemiddelde duur: 2,5 uur
De hartslag van het noordelijke kristal
Na elf wandelingen, na honderden kilometers en duizenden hartslagen die als kleine hamers tegen de borstkas sloegen, blijft er een stilte over die niet meer te vullen is met louter woorden. Akureyri heeft mij niet slechts een stad getoond, het heeft mij een spiegel voorgehouden waarin de barsten even mooi zijn als de gladde oppervlakken.
Wandelen in dit noordelijke deel van IJsland is een voortdurende oefening in aanwezig zijn; de kou dwingt je om elke seconde in je longen te voelen, elke spier in je benen te spannen, elke gedachte scherp te slijpen aan de randen van de basaltsteen. De stad en haar bergen zijn een herinnering aan de fragiliteit van ons menselijk bestaan, aan de tijdelijkheid van onze constructies tegenover de eeuwigheid van de rots.
Wat ik heb geleerd tijdens mijn vele tochten door dit absurdistische decor, is dat een wandelvakantie in Akureyri je langzaam maar zeker afpelt. Je begint als een toerist met een lijstje en een camera, en je eindigt als een onderdeel van het landschap, een bewegend object dat probeert de dialoog tussen de wind en de steen te begrijpen zonder deze te verstoren.
Het absurdisme van bloeiende bloemen bij de poolcirkel en de brutaliteit van de basaltmuren in de Kunstkloof zijn geen tegenstellingen, maar de twee handen van hetzelfde wezen dat ons uitnodigt om verder te kijken dan onze eigen grenzen. Ik hoop vurig dat deze routes je niet alleen naar de fysieke top van een berg leiden, maar ook naar een plek binnenin jezelf waar het eindelijk even stil kan zijn, weg van de ruis van de moderniteit.
IJsland is een land van uitersten, maar juist in het midden, in die ene pas tussen de bergen of dat ene bankje bij de bibliotheek waar de geest van Jochumsson nog rondwaart, ligt de ware ontdekking. Neem de tijd. Laat de stad je overkomen als een plotselinge sneeuwbui in mei. En als je ooit weer weggaat, zul je merken dat je een stukje van die noordelijke kou altijd met je mee draagt – niet als een last, maar als een kostbaar sieraad dat nooit smelt en je eraan herinnert dat je leeft.
De hartslag van de fjord is nu de hartslag van je eigen herinneringen geworden. De kasseien van de Skipagata en de rotsen van de Súlur hebben hun data in je botten opgeslagen. Dat is de werkelijke winst van dit proces: dat we door te lopen niet alleen de wereld in kaart brengen, maar ook onszelf herontdekken in de reflectie van het ijs. Ga, loop, adem en wees de vloeibare tijd die door de straten van Akureyri stroomt.
Wacht! Heeft u alle berichten over Akureyri en dit land al gelezen? Bronvermelding: Gegevens gebaseerd op officiële kaarten van Visit Akureyri, wandelgidsen van de IJslandse Wandelvereniging (Ferðafélag Íslands) en persoonlijke observaties van Winnie (2025). Afstanden en tijden zijn gemiddelden en afhankelijk van de grillige weersomstandigheden.
Wij doen onze best om deze informatie zo actueel en accuraat mogelijk te houden, maar kunnen niet garanderen dat alle details op het moment van lezen nog correct zijn. Zie ook onze disclaimer.
