Fietsvakantie in Mykonos; het klinkt als een contradictie in terminis voor wie enkel de glimmende Instagram-posts van overvolle beachclubs en decadente jachten kent, maar geloof me, als procesmanager zie ik patronen waar anderen slechts chaos…
Een citytrip naar Mykonos is geen vakantie, het is een confrontatie met de esthetiek in haar meest meedogenloze vorm. Als reisagente heb ik veel van de wereld gezien, maar nergens wordt het verlangen naar schoonheid en de angst voor de leegte zo vakkundig gecamoufleerd door een laag witte kalk. Voor de geoefende reiziger, jij die de vijftig gepasseerd is en weet dat de waarheid meestal ergens tussen de feiten en de fictie in ligt, biedt Mykonos-stad een labyrint waarin het heerlijk is om de weg kwijt te raken. Men noemt het de 'Eiland van de Wind', maar ik noem het liever de stad van de spiegeling; alles is er zo wit dat je wel gedwongen wordt om naar binnen te kijken. Tijdens een citytrip naar Mykonos wandel je door straten die zo smal zijn dat ze de intimiteit van een biechtstoel benaderen. Het is een visueel schouwspel van blauwe luiken, felle bougainville en een zee die zo blauw is dat het bijna beledigend wordt voor de rest van de kosmos. Het is een plek voor de intellectueel die begrijpt dat ware luxe niet in goud zit, maar in de perfecte proporties van een koepelkerk tegen een ondergaande zon. Bereid je voor op een ontmoeting met een stad die zowel heilig als goddeloos is, een plek waar de mythe van gisteren de jetset van vandaag de hand schudt.
Je kunt Mykonos niet betreden zonder oog in oog te staan met de Kato Mili. Deze zeven windmolens, gebouwd door de Venetianen in de 16e eeuw, staan op een heuvel als oude filosofen die de wacht houden over de haven. Hun uiterlijke kenmerken zijn bedrieglijk eenvoudig: ronde, witte lichamen met daken van stro en houten wieken die ooit het graan van de Cycladen maalden. Inhoudelijk vertegenwoordigen ze de overwinning van de mens op de elementen; ze vangen de Meltemi-wind en zetten die om in overleving. Tegenwoordig malen ze niets meer, behalve dan de eindeloze stroom toeristen die op zoek zijn naar de perfecte foto. De populariteit schuilt in hun onverstoorbaarheid; ze trekken zich niets aan van de mode van de dag.
Mijn persoonlijke indruk van de molens is er een van melancholische bewondering. Er is iets tragisch aan werktuigen die tot decoratie zijn gedegradeerd. Ik heb daar wel eens gestaan terwijl de wind zo hard aan mijn kleren trok dat ik me vast moest houden aan de ruwe, gekalkte muur. Je voelt daar de kracht van de natuur en de nietigheid van onze ijdelheid. Het is visueel een machtig gezicht, zeker wanneer de zon achter de wieken zakt en de wereld voor even zwart-wit kleurt. Voor mij zijn de molens het bewijs dat schoonheid vaak voortkomt uit nut, en dat we dat nut in onze moderne wereld soms pijnlijk hard missen.
De Panagia Paraportiani is waarschijnlijk de meest gefotografeerde kerk ter wereld, en terecht. Het is geen gebouw in de traditionele zin van het woord, maar een organische sculptuur die door de eeuwen heen is gegroeid. Eigenlijk zijn het vijf kleine kerken die op en tegen elkaar zijn gebouwd. De uiterlijke kenmerken zijn asymmetrisch en vloeibaar; er is geen rechte lijn te bekennen. Het wit van de kalk is hier zo dik aangebracht dat het lijkt alsof de kerk uit de aarde is gesmolten. De populariteit komt voort uit deze bijna abstracte vorm, die op elk moment van de dag een ander schaduwspel vertoont.
Wat mij hier altijd raakt, is de eerlijkheid van het bouwwerk. Het is niet ontworpen door een architect met een ego, maar door generaties gelovigen die steen op steen stapelden. Tijdens een citytrip naar Mykonos is dit het rustpunt waar de ratio even moet zwijgen. De inhoudelijke kracht zit in de gelaagdheid; onder die witte schil zitten eeuwen van gebed en hoop verborgen. Je ziet er de overgave aan het onzichtbare. Het is visueel een overdaad aan eenvoud, een paradox die alleen in Griekenland werkelijk begrepen kan worden.
Aan de rand van de stad, waar de huizen hun voeten in de zee wassen, ligt Little Venice. Deze wijk, Alefkandra, werd in de 18e eeuw gebouwd door rijke kooplieden die direct vanuit hun kelders de schepen wilden laden. De uiterlijke kenmerken zijn de kleurrijke houten balkons die over het water hangen, vaak geteisterd door het zout en de wind. De populariteit van deze plek is ongekend, vooral rond het uur van de zonsondergang, wanneer het licht de gevels in een goudkleurige gloed zet. Inhoudelijk is het de plek waar de grens tussen land en zee vervaagt, waar de weemoed van de vertrekkende zeeman nog steeds in de lucht hangt.
Eerlijk gezegd vind ik Little Venice het meest oprechte deel van de stad, ondanks de drukte. Het is de plek waar je de vergankelijkheid van de materie kunt zien; het hout dat rot door het zout, de verf die afbladdert. Ik zit daar graag met een glas ouzo, kijkend naar de golven die tegen de fundamenten beuken. Het is een visuele metafoor voor het leven zelf: we bouwen onze mooiste paleizen aan de rand van de afgrond. Tijdens je citytrip naar Mykonos moet je hier zijn om te beseffen dat echte elegantie altijd een beetje gehavend is door de tijd.
Hoewel het technisch gezien een korte boottocht verwijderd is, is Delos onlosmakelijk verbonden met de ervaring van Mykonos. Het is de heilige geboorteplaats van Apollo en Artemis, een eiland dat volledig uit ruïnes bestaat. De uiterlijke kenmerken zijn de Leeuwenterrassen, het antieke theater en de mozaïekvloeren die nog steeds schitteren onder de felle zon. Inhoudelijk is Delos het geweten van de regio; het herinnert je eraan dat elke beschaving een begin en een einde heeft. De populariteit schuilt in de absolute stilte en de enorme archeologische rijkdom die hier verzameld is.
Delos is voor de reiziger die niet bang is voor de leegte. Er woont niemand, er is geen commercie, er is alleen het licht en de steen. Het is visueel een dor landschap, maar intellectueel is het een bron van overvloed. Je wandelt daar tussen de resten van een wereldstad en je beseft dat wij ook slechts passanten zijn. Het is de noodzakelijke verdieping bij je reis. Zonder Delos blijft Mykonos slechts een mooi decor; met Delos krijgt de stad een ziel.
Bronvermelding: De informatie in dit artikel is gebaseerd op de archieven van het Archeologisch Museum van Mykonos, toeristische gidsen van de Cycladen en de persoonlijke expertise van reisagente Ainoa.
Wij doen onze best om deze informatie zo actueel en accuraat mogelijk te houden, maar kunnen niet garanderen dat alle details op het moment van lezen nog correct zijn. Zie ook onze disclaimer.