Een weekend naar Budapest is geen vrijblijvende keuze; het is een overgave aan een stad die haar littekens met een ongekende trots draagt. Ik ben Ainoa, vijfenveertig jaar en reisagente, maar vooral een vrouw die…
Sport in Košice is een aangelegenheid van een bijna religieuze ernst, al is het een geloof dat vaak wordt beleden in betonrot en de geur van verschraald bier. Ik ben Gabriel Cairo, vijfenvijftig jaar oud,…
Theaters in Luzern. Begrijp me niet verkeerd, jij bent waarschijnlijk op zoek naar die typische Zwitserse ansichtkaartvibe, compleet met een zonsondergang die over het Vierwoudstrekenmeer strijkt terwijl je een glas veel te dure witte wijn…
Films in Sopot vormen een visueel archief van een stad die haar eigen identiteit voortdurend opnieuw uitvindt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig jaar, en ik heb mijn leven doorgebracht achter de zoeker van een camera.…
Theaters in Interlaken. Je zou denken dat je in een oord dat geklemd ligt tussen twee meren en drie gigantische bergen alleen maar naar de lucht zit te staren, maar niets is minder waar, godbetert.…
Luister goed. Een hotel in Luzern kiezen is geen vrijblijvende exercitie; het is een besluit over hoe jij de Zwitserse werkelijkheid wilt incasseren. Ik ben Maaike Huijsen, negenendertig jaar, bereisd genoeg om te weten dat…
Bijzondere gebouwen in Neurenberg vormen een gelaagd en diepgaand verhaal dat verteld wordt in de warme tinten van zandsteen, de fragiele lijnen van vakwerk en de eerlijke, soms brute textuur van beton. Ik ben Frank,…
Fietsen in Praag is als het betreden van een levend raderwerk, een proces van voortdurende ontdekking waarbij elke pedaalslag een nieuwe laag van de geschiedenis blootlegt. Als procesmanager ben ik gewend aan systemen en structuren,…
Mijn beste reiziger, vliegtickets naar Košice zijn in hun diepste wezen veel meer dan loutere bewijzen van transport; ze zijn de toegangsbewijzen tot een breed uitwaaierende vertelling, een cruciaal tandradwiel in de grote, gierende machine…
Musea in Sopron vormen de stille getuigen van een grensstad die de eeuwen heeft overleefd als een zorgvuldig bewaard geheim. Als kunsthistorica heb ik vele steden hun ziel zien verkopen aan het massale, maar Sopron…
Centraal-Europa. Dat is zo’n term die ge gebruikt om de zwaarte van de geschiedenis een beetje te verzachten, hè. De landen die altijd tussen iets in lagen, tussen Oost en West, tussen de Habsburgers en de Sovjets. En dat voelt ge. Wenen, Praag, Boedapest. De grandeur, ja, de Barok, de muziek. Maar ge moét ook de melancholie voelen, de onuitgesproken pijn die in de gevels zit. Het is de kunst van het overleven door middel van de schoonheid. De mensen, ze zijn ingehouden, trots, ze dragen de last van hun afkomst. Ge zoekt hier naar de romantiek, en ge vindt de waarheid van de menselijke fragiliteit. De koude Donau, de mist boven de Moldau. Het is een plek om u te realiseren hoe belangrijk het is om zacht te zijn voor elkaar. Want de geschiedenis is hier niet ver weg; ze is de adem die ge in- en uitademt. Centraal-Europa is een les in het leven met de littekens. En dat maakt het zo ontroerend.