Kijk, laten we direct de kaarten op tafel leggen, want jij bent hier waarschijnlijk omdat je denkt dat een stedentrip naar de Sloveense kust je die broodnodige intellectuele verheffing gaat geven, terwijl je eigenlijk gewoon…
Wanneer jij de onzichtbare grens van de Julische Alpen oversteekt en de vallei van de Sava Dolinka binnenrijdt, betreed je niet louter een geografische entiteit. Nee, je schuift aan bij de montagetafel van de geschiedenis…
Musea in Kutná Hora bezoeken is een oefening in sterfelijkheid, een wandeling door een labyrint van botten en zilver waar de grens tussen schoonheid en verval flinterdun is. Als kunsthistorica van negenenvijftig heb ik geleerd…
Wanneer de ochtendmist traag over de Wörthersee kruipt en de eerste zonnestralen de renaissancegevels van de Neuer Platz kussen, besef je dat reizen niet louter een verplaatsing is, maar een overgang naar een andere staat…
Hotel in Interlaken. Het zijn woorden die in de mond blijven hangen als de smaak van koude, ijle berglucht en kristalhelder gletsjerwater. Als reisschrijver van negenendertig jaar heb ik inmiddels wel geleerd dat een verblijfplaats…
De tijd is een vloeistof, een traag bewegende rivier van kwarts en kalksteen die zich door de haarvaten van deze stad perst, en jij, de reiziger die de vijftig gepasseerd is, weet dat een gebouw…
Zell am See. Zeg die naam hardop en je proeft bijna het koude bergwater en de ijle lucht die door je longen snijdt als een vlijmscherp mes. Voor de argeloze toerist is het een ansichtkaart,…
Wandelingen in Malbun. Zeg het eens hardop terwijl je in de badkamerspiegel kijkt naar de groeven die de tijd met een bijna sadistisch genoegen in je gezicht heeft gepleegd. Het klinkt als een milde, haast…
Musea in Eschen zijn geen stoffige bewaarplaatsen van het verleden, maar pulserende slagaders van cultuur in het hart van het Vorstendom, waar de echo van de eeuwen zich mengt met de brute kracht van de…
Fietsvakantie in Trenčín is als het openslaan van een lijvig, lederen manuscript waarin de inkt van de geschiedenis nog nauwelijks is opgedroogd; een zinderende ontmoeting tussen het mechanische ritme van je trappers en de verstilde,…
Centraal-Europa. Dat is zo’n term die ge gebruikt om de zwaarte van de geschiedenis een beetje te verzachten, hè. De landen die altijd tussen iets in lagen, tussen Oost en West, tussen de Habsburgers en de Sovjets. En dat voelt ge. Wenen, Praag, Boedapest. De grandeur, ja, de Barok, de muziek. Maar ge moét ook de melancholie voelen, de onuitgesproken pijn die in de gevels zit. Het is de kunst van het overleven door middel van de schoonheid. De mensen, ze zijn ingehouden, trots, ze dragen de last van hun afkomst. Ge zoekt hier naar de romantiek, en ge vindt de waarheid van de menselijke fragiliteit. De koude Donau, de mist boven de Moldau. Het is een plek om u te realiseren hoe belangrijk het is om zacht te zijn voor elkaar. Want de geschiedenis is hier niet ver weg; ze is de adem die ge in- en uitademt. Centraal-Europa is een les in het leven met de littekens. En dat maakt het zo ontroerend.