Theaters in Keszthely zijn als vergeelde manuscripten die in de warme avondzon plotseling tot leven komen; ze ademen de bedwelmende geur van vers geboend parket en het zware, eerbiedwaardige stof van fluwelen gordijnen die generaties…
Fietsvakantie in Warschau. Klinkt dat je als een oxymoron in de oren? Een stad die door de mangel van de twintigste eeuw is gehaald, heropgebouwd uit het stof van de as, en nu door sommigen…
Wandelingen in Ruggell. Als ik die woorden uitspreek, voel ik de lichte tinteling van vennenwater aan mijn enkels en de geur van nat riet in mijn neus. Ik ben Winnie, vijfenvijftig jaar, en ik heb…
Luister, mijn beste vriend, als ik je vertel dat bijzondere gebouwen in Toruń de ziel kunnen strelen zoals een vers gebakken peperkoek dat doet op een koude herfstavond, dan lieg ik niet. Ik ben Frank,…
Wandelvakantie in Český Krumlov is als het openrijten van een zijden kussen; de geschiedenis dwarrelt als donsveren om je heen, plakt aan je wimpers en nestelt zich in de rimpels van je ziel. Ik ben…
Een stedentrip naar Schaan is een exercitie in beheerst verlangen. Als reisagente heb ik veel van de wereld gezien, van de verstikkende drukte in Tokyo tot de steriele pracht van Dubai, maar Schaan, dat bescheiden…
Een stadswandeling in Zürich is een oefening in het onmogelijke: het vangen van vloeibare tijd in een kom van graniet, goud en glas. Terwijl ik hier loop, vijfenvijftig jaar aan herinneringen in mijn rugzak, voel…
Stadswandeling in Sopot; het is een frase die bij mij direct het beeld oproept van zonlicht dat breekt op de witte houten balustrades van de Molo, terwijl de wind een ziltig parfum van verre reizen…
Bijzondere gebouwen in Salzburg zijn niet louter passieve stapelingen van kalksteen, marmer en mortel; het zijn gestolde aria’s, bevroren in de tijd door de dwingende hand van aartsbisschoppen die zich God op aarde waanden. Als…
Vliegtickets naar Olomouc zijn de fragiele papieren of digitale sleutels tot een wereld die zich onttrekt aan de wetten van de moderne haast, een stad die als een zilveren spiegel in het hart van Moravië…
Centraal-Europa. Dat is zo’n term die ge gebruikt om de zwaarte van de geschiedenis een beetje te verzachten, hè. De landen die altijd tussen iets in lagen, tussen Oost en West, tussen de Habsburgers en de Sovjets. En dat voelt ge. Wenen, Praag, Boedapest. De grandeur, ja, de Barok, de muziek. Maar ge moét ook de melancholie voelen, de onuitgesproken pijn die in de gevels zit. Het is de kunst van het overleven door middel van de schoonheid. De mensen, ze zijn ingehouden, trots, ze dragen de last van hun afkomst. Ge zoekt hier naar de romantiek, en ge vindt de waarheid van de menselijke fragiliteit. De koude Donau, de mist boven de Moldau. Het is een plek om u te realiseren hoe belangrijk het is om zacht te zijn voor elkaar. Want de geschiedenis is hier niet ver weg; ze is de adem die ge in- en uitademt. Centraal-Europa is een les in het leven met de littekens. En dat maakt het zo ontroerend.