Vík í Mýrdal
Bijzondere gebouwen in Vík í Mýrdal zijn niet zomaar constructies van beton, hout of golfplaat; het zijn bakens van menselijke volharding in een landschap dat elk moment kan besluiten je op te slokken. Ik ben…
Beste reiziger, ik schrijf je deze woorden terwijl de wind rond de rode daken van het dorp giert, een geluid dat je alleen hier hoort, waar de oceaan de basaltkliffen smeekt om doorgang. Films in…
Stedentrip naar Vík í Mýrdal: Zand, Zilt en Zwartgalligheid
Stedentrip naar Vík í Mýrdal – laten we eerlijk zijn, de term ‘stad’ is in deze context even optimistisch als een weersvoorspelling in de IJslandse hooglanden. Als je verwacht door een metropool te flaneren, ben je waarschijnlijk ergens bij de verkeerde gate ingestapt. Vík is een verzameling dapper tegen de elementen aanleunende huizen aan de zuidkust van IJsland, waar de bevolking kleiner is dan de gemiddelde wachtrij bij de biologische bakker in Amsterdam-Zuid. Maar goed, jij bent vijftigplus, hoogopgeleid en je hebt besloten dat een stedentrip naar Vík í Mýrdal precies is wat je nodig hebt om je existentiële crisis kracht bij te zetten. Of misschien wil je gewoon op een fiets zitten terwijl de wind je gelaat in een permanente plooi van verbazing blaast.
Vík ligt geklemd tussen de onverbiddelijke Atlantische Oceaan en de Katla-vulkaan, die erom bekend staat dat ze af en toe een driftbui heeft waar de gemiddelde peuter nog wat van kan leren. Het landschap is visueel zo overweldigend dat je bijna zou vergeten dat je hier bent om te ontspannen. Je vindt hier geen hippe koffietenten met havermelk-latte-art, maar rauwe rotsen, gitzwart zand en een kerkje dat eruitziet alsof het elk moment kan besluiten dat het genoeg heeft van de zwaartekracht. Het is de ideale plek voor mensen die begrijpen dat ware luxe niet zit in gouden kranen, maar in het besef dat de natuur je binnen vijf minuten kan wegvagen als ze daar zin in heeft. Bereid je voor op een reis waarbij je kuiten het zwaar krijgen en je cynisme eindelijk een passende omgeving vindt.
Als er één plek is die schreeuwt dat het leven eindig is, dan is het Reynisfjara wel. Dit zwarte strand is wereldberoemd, voornamelijk omdat toeristen er voortdurend proberen te verdrinken door hun rug naar de beruchte 'sneaker waves' te keren. Het uiterlijk is van een macabere schoonheid: het zand is zo zwart als de ziel van een belastinginspecteur en de Reynisdrangar-basaltzuilen steken uit de zee als de afgebroken tanden van een prehistorisch monster. Volgens de folklore zijn het trollen die versteend zijn toen ze een schip aan wal probeerden te trekken. Een aannemelijke verklaring voor iedereen die wel eens een Ierse pub heeft bezocht, maar hier in IJsland nemen ze dit soort onzin bloedserieus.
De populariteit van deze plek ligt in de geometrische perfectie van de basaltzuilen bij de grot Hálsanefshellir. Het ziet eruit alsof een leger overijverige metselaars met een obsessie voor zeshoeken aan het werk is geweest. Het is een visueel spektakel dat je dwingt om na te denken over de onmetelijkheid van de tijd, terwijl je ondertussen probeert te voorkomen dat je wandelschoenen volstromen met ijskoud oceaanwater.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Ik stond daar op dat strand, omringd door drommen mensen met selfiesticks die gevaarlijk dicht bij de branding balanceerden. Er is iets diep ironisch aan de menselijke behoefte om een natuurwonder te vangen in een digitale pixel, terwijl de oceaan ondertussen met een bijna hoorbare minachting tegen de rotsen beukt. Reynisfjara is prachtig, mits je de andere toeristen mentaal kunt uitvlakken. Het is de enige plek waar ik me tegelijkertijd intens levend en volkomen vervangbaar voel."
Geen stedentrip naar Vík í Mýrdal is compleet zonder een bezoek aan de Víkurkirkja. Dit kerkje met zijn rode dak staat op een heuvel boven het dorp, en dat is niet omdat de IJslanders zo graag dicht bij de hemel wilden zijn. Nee, het is de enige plek die hoog genoeg ligt om een eventuele vloedgolf te overleven als Katla onder de Mýrdalsjökull-gletsjer besluit uit te barsten. Het interieur is van een protestantse soberheid die je onmiddellijk doet verlangen naar een zonde om op te biechten, puur om de stilte te verbreken.
De kerk is populair vanwege het uitzicht. Je kijkt over de daken van het dorp naar de Reynisdrangar-rotsen in de verte. Het is de perfecte plek voor een foto die suggereert dat je een spiritueel mens bent, terwijl je in werkelijkheid gewoon probeert op adem te komen na de klim naar boven. De uiterlijke kenmerken zijn iconisch: witgekalkte muren, een parmantig torentje en een aura van 'wij overleven dit wel'.
Voor de intellectueel die liever binnen blijft als het buiten horizontaal regent, is er de Icelandic Lava Show. Hier bootsen ze een vulkaanuitbarsting na door echte lava te smelten en over ijs te laten stromen. Het sissende geluid doet denken aan je eigen humeur op een maandagochtend. De show is inhoudelijk sterk omdat het de gevaren van het leven in Vík tastbaar maakt. De hitte die van de lava afkomt is zo intens dat je eindelijk die stijve spieren van je fietstocht voelt ontspannen.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Ik was aanvankelijk sceptisch – een show met lava, is dat niet voor kinderen? Maar toen de kamer gloeiend oranje kleurde en de geur van gesmolten gesteente mijn neusgaten binnendrong, moest ik mijn oordeel herzien. Er is iets diep bevredigends aan het zien van vernietigende kracht in een gecontroleerde omgeving. Het deed me denken aan mijn laatste huwelijk: veel hitte, veel lawaai, en aan het einde blijft er alleen een harde, zwarte klomp over waar je je tanden op stuk bijt."
Dyrhólaey is een kaap die uit de oceaan omhoog rijst als de laatste wal van een verzonken continent. Het meest opvallende kenmerk is de gigantische boog in de rotsen waar boten (en blijkbaar zelfs kleine vliegtuigen) doorheen kunnen varen. Als je hier op de fiets naar boven zwoegt, word je beloond met een uitzicht dat zelfs de meest verstokte pessimist even stil krijgt. Aan de ene kant zie je de eindeloze zwarte stranden richting het westen, en aan de andere kant de gletsjer die in de verte ligt te glimmen als een slecht onderhouden kunstgebit.
In de zomer is dit de plek waar papegaaiduikers nestelen. Deze vogels zien eruit als clowns die een identiteitscrisis doormaken, maar hun vliegkunsten zijn verrassend effectief. Het is een populaire trekpleister voor vogelspotters die met hun dure lenzen proberen een fractie van de natuurlijke chaos vast te leggen. De uiterlijke schoonheid van de kliffen is onmiskenbaar, maar de wind hier kan je zo van je sokken (of je fiets) blazen, dus enige fysieke paraatheid is vereist.
Een stukje ten oosten van Vík ligt de Hjörleifshöfði-berg, een eenzame reus in een zee van zand. Bijna niemand gaat hierheen, wat het natuurlijk de perfecte plek maakt voor mensen die een hekel hebben aan andere mensen. Aan de voet van de berg vind je de Gýgigjá-grot, die door internetgekkies de 'Yoda-cave' wordt genoemd omdat de ingang de vorm van het personage uit Star Wars zou hebben. Je moet echter wel heel veel IJslandse jenever hebben gedronken om die gelijkenis werkelijk te zien.
De berg zelf is vernoemd naar Hjörleifur, de broer van de eerste kolonist van IJsland, die hier door zijn slaven werd vermoord. Een gezellige plek, dus. De inhoudelijke waarde zit in de totale verlatenheid en de ruige wandelpaden die naar de top leiden, waar het graf van de ongelukkige Hjörleifur nog steeds te vinden is.
Ainoa's persoonlijke indruk: "Ik ben hierheen gefietst op een middag dat de zon zich zowaar even liet zien. Het zand rond de berg is zo uitgestrekt dat je je op een andere planeet waant. Geen Yoda te bekennen, gelukkig, maar wel een oorverdovende stilte die alleen werd onderbroken door het gekrijs van een enkele meeuw die blijkbaar ook verdwaald was. Als je wilt weten wat eenzaamheid werkelijk betekent, moet je hier gaan staan en naar de horizon staren tot je ogen tranen."
Veelgestelde vragen over een stedentrip naar Vík í Mýrdal
Je pakt de Ringweg (Route 1) naar het zuiden. Het is ongeveer 180 kilometer, wat zo'n 2,5 uur duurt als je niet bij elke waterval stopt om een foto te maken (wat je natuurlijk wel doet).
Alleen als je niet denkt dat je sterker bent dan de Atlantische Oceaan. Blijf ver van de waterlijn; de golven zijn onvoorspelbaar en dodelijk.
De zomer voor de vogels en het milde weer (relatief gezien), de winter voor het noorderlicht en het gevoel dat je de laatste mens op aarde bent.
Ja, mits je benen van staal hebt en een hekel aan tegenwind. De omgeving is prachtig, maar de elementen zijn de baas.
Ja, van mei tot augustus bij de kliffen van Reynisfjall en Dyrhólaey. Ze kijken net zo meewarig naar jou als jij naar hen.
Ze slaapt, maar ze snurkt wel heel hard. Het dorp heeft een evacuatieplan, dus houd de kerk in de gaten.
Laagjes. Zoveel laagjes dat je eruitziet als een Michelin-mannetje met een existentiële crisis. Wind- en waterdicht is geen luxe, maar een noodzaak.
Ja, er is een kleine supermarkt (Kjarval). Verwacht geen assortiment van de Appie XL, maar je zult niet verhongeren.
Zeker, de weinige lichtvervuiling maakt het een uitstekende plek, mits de wolken besluiten op te donderen.
Soep geserveerd in brood, verse vis en de onvermijdelijke IJslandse hotdog bij het tankstation.
Het is het beste water ter wereld. Koop geen flessenwater, tenzij je graag geld weggooit en het milieu haat.
De IJslandse Kroon (ISK), maar je kunt werkelijk overal met je creditcard betalen. Zelfs voor een toiletbezoek.
Absoluut, zolang je goed ter been bent en niet bang bent voor een beetje wind. Het tempo is heerlijk traag.
Er wonen ongeveer 300 mensen. Dat is inclusief de honden en de mensen die denken dat ze een elf zijn.
Er is een prachtig lokaal zwembad met hot tubs. De oceaan is alleen voor mensen met een doodswens.
Een grot bij Hjörleifshöfði die populair is bij fans van Star Wars en mensen met een rijke verbeeldingskracht.
Er is een medische post met een beperkt assortiment aan medicijnen. Neem je eigen voorraad mee als je specifieke dingen nodig hebt.
In de zomer prima (geasfalteerd), in de winter kunnen ze speglad zijn. Een 4x4 is dan geen overbodige luxe.
Vrijwel iedereen spreekt uitstekend Engels. IJslands is onmogelijk te leren, dus ze hebben geen keus.
Soms, maar voor een echte walvissafari moet je in Reykjavik of het noorden zijn. Hier zie je vooral golven.
Bronnen: Visit South Iceland, Icelandic Meteorological Office, National Museum of Iceland, Local Council of Vík í Mýrdal.
Wij doen onze best om deze informatie zo actueel en accuraat mogelijk te houden, maar kunnen niet garanderen dat alle details op het moment van lezen nog correct zijn. Zie ook onze disclaimer.