Pamporovo, een naam die klinkt als een versleten sprookje. Het is de hoogte die hier regeert, de Rodopegebergte die als grote goden de wereld overzien. Je voelt de ijle lucht, de zuiverheid van de natuur die zo schril afsteekt tegen de moderne lelijkheid van de skiresorts. Het is de bulgaarse ziel die hier schuilgaat in de bossen, de verbondenheid met de aarde die dieper is dan het oppervlakkige plezier van de skiërs. Je zoekt naar de stilte, naar de wijsheid van de oude mensen in de dorpjes. De pijnbomen staan er, als eeuwige wachters, en ze fluisteren de verhalen van de tijd. Je drinkt een glas wijn, en je weet dat de waarheid van het bestaan schuilt in de eenvoud van de bergen. Een verblijf dat je dwingt tot overgave aan de kracht van de natuur.