Canillo. Klinkt als een zachte, bergachtige echo in de Pyreneeën. Hier, in Andorra, is de stilte de enige, ware luxe. En de natuur is de constante, de eeuwige, zwijgende metgezel. De stad is klein, bescheiden, met die typische, Alpen-eenvoud. Maar de ware poëzie schuilt in de bergen, de kolossale, stomme getuigen die de menselijke futiliteit relativeert. De kerk van Sant Joan de Caselles, dat kleine, Romaanse juweel, is de laatste, wanhopige herinnering aan de menselijke aanwezigheid in de wildernis. Je loopt hier, en je voelt de koude, scherpe adem van de bergen. En de stilte is hier anders dan elders. Ze is vol, zwanger van de onuitgesproken verhalen. Ga hierheen, en wees stil in de kerk. En voel de zwaarte van de aarde, de koppigheid om te blijven geloven in de eenvoud van het bestaan.