Denemarken. Een land dat zich op de rand van het continent heeft genesteld, met de blik naar het water gericht. Kopenhagen. Een stad van water en licht, waar de grachten als spiegels zijn voor de ingetogen, pastelkleurige architectuur. Ge moet gaan kijken naar die kleine, intieme details. De fietser, de rust, de afwezigheid van het schreeuwende gebaar. Dat is het Deense Hygge, hè. Een woord dat de rest van de wereld probeert te imiteren, maar dat hier de essentie van het bestaan is. Het is de kunst van het kleine, van het comfortabele, van de stilte. En dan Andersen, de sprookjesschrijver. De melancholie die onder de oppervlakte van het perfecte design ligt. Want elk land, hoe perfect ook, draagt zijn eigen, onzichtbare littekens. Ge loopt langs de Nyhavn, de kleurrijke gevels, en ge voelt de wind van de zee, die de verhalen van de oude zeelui met zich meedraagt. Het is een plek om te vertragen, om te observeren. Om te begrijpen dat de ware reis niet over afstand gaat, maar over de verdieping. Denemarken is een fluistering in een rumoerige wereld.