Ga naar de inhoud

Cahul. Een naam die klinkt als het zachte tikken van de regen op een dak in een verlaten, Moldavisch oord. Hier, in het zuiden van Moldavië, is de tijd een slome, zware, onverschillige beweging. De stad is niet mooi, ze is eenvoudig, bescheiden, met die typische, Oost-Europese zwaarte. Maar de ware poëzie schuilt in de verwaarlozing, in de stille, onuitgesproken verhalen van de mensen die hier leven. Het is het soort plek waar je je afvraagt: wat is de menselijke droom als de realiteit zo hard is? De Prut-rivier stroomt hier dichtbij, de grens met Roemenië, de constante herinnering aan de politieke, culturele kloof. Ga hierheen, en wees stil. Want de stilte is hier luid, en ze schreeuwt over de eenvoud, de melancholie, de zachte, onontkoombare tragiek van het bestaan.