Je voelt het, die heldere, lichte lucht van Kopenhagen, die zo schril afsteekt tegen de donkere melancholie die onder de oppervlakte schuilt. Het is een stad van ogenschijnlijke tevredenheid, van hygge en fietsen, maar je weet dat de façade een prijs heeft. De schoonheid is onmiskenbaar, die kleurrijke gevels van Nyhavn, die lijken op een sprookjesdecor, maar je voelt de gewicht van de noordelijke stilte. Er is een ingehouden verdriet dat door de straten dwaalt, de erfenis van Kierkegaard en de sombere winter. Je probeert contact te maken, maar de Denemarken zijn als eilanden, vriendelijk maar onbereikbaar. De stad nodigt uit tot reflectie, tot het onderzoeken van de eigen onrust. Je staat bij de Kleine Zeemeermin, dat trieste bronzen meisje, en je beseft dat schoonheid en pijn onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. De stad is een weefsel van licht en schaduw, en jij bent de zwijgende lezer die de geheimen probeert te ontcijferen.