Poprad, in de schaduw van de Hoge Tatra. Een stad die zich presenteert met de bescheiden elegantie van een dame die haar beste dagen gehad heeft, maar nog steeds volhoudt dat zij de mooiste is. Een post-communistische mise-en-scène met een vleugje bergsport-snobisme. Ge arriveert, en de architectuur is een curieuze mengeling van socialistisch beton en pogingen tot een soort Slowaakse Alpen-chic. De tataren van de Tatra steken hun besneeuwde koppen hooghartig in de lucht, en Poprad ligt daar als een voetnoot, een noodzakelijke halte voor de ware avonturier. Het is die fundamentele verveling die mij intrigeert, de schijn van functionaliteit die de existentiële leegte probeert te maskeren. De AquaCity, bijvoorbeeld. Een pretpark van water en wellness, een poging om de banaliteit van het dagelijkse leven te ontstijgen door middel van thermale baden en neonverlichting. De perfecte illustratie van de moderne mens die zijn heil zoekt in het gesimuleerde genot. Poprad is geen stad van het grote gebaar, neen. Het is de stad van de halfslachtige poging, de stad die weet dat ze slechts een tussenstation is, en zich daar, paradoxaal genoeg, in wentelt. Een parel voor de fijnproever van de alledaagse melancholie.