Ga naar de inhoud

Italië. Ja, dat is er eentje van het soort ‘kijk mij eens lijden terwijl ik de mooiste ben’. Ge komt hier binnen en de chaos slaat u in het gezicht. De Napolitaanse straten, de scooters, de was die buiten hangt als een vlag van de armoede en de trots. Dat is de essentie. Dit is geen Disneyland. Dit is het leven, rauw en onverbloemd, met al zijn zonden en zijn heiligen. Rome, de Eeuwige Stad. Een skelet van glorie, vol met kerken en ruïnes, alsof het verleden de stad continu in een wurggreep houdt. En die Vaticaanstad, de poppenkast van het geloof, met die immense Sint-Pietersbasiliek die de menselijke kleinheid bewijst. Ge moet de pasta eten, de wijn drinken, u laten meeslepen door de passie van de mensen. Want hier zit de schoonheid niet in de stilte, maar in het rumoer. Het is een land van de moederliefde en het maffia-geheim, van de kunst en de corruptie. Gaat u daar maar kijken. En besef: de Dolce Vita is een leugen. De Dolce Lotta – de zoete strijd – dat is de waarheid.