Jyväskylä. De naam klinkt als het zachte ruisen van de Finse bossen, een melancholische, noordelijke zucht. Hier, in het hart van de Finse Merengebied, is de natuur de constante, de eeuwige, zwijgende metgezel. De stad is modern, schoon, met die typische, Scandinavische functionaliteit. Maar de ware poëzie schuilt in het licht, in de reflectie van de duizenden meren die de stad omringen. Dit is de stad van Alvar Aalto, de grote Finse architect, die de menselijke constructie in harmonie met de natuur wilde brengen. En dat is de essentie van Jyväskylä: de zachte, onopdringerige verbinding tussen de beschaving en de wildernis. Je loopt langs de meren, en je voelt de stilte, de koude, scherpe adem van het Noorden. En de stilte is hier anders dan elders. Ze is vol, zwanger van de onuitgesproken verhalen. Jyväskylä is een stad die je dwingt tot meditatie, tot introversie. Ga hierheen, en wees stil aan de oever van het meer. En voel de koude, pure schoonheid van het Noorden, de melancholie die de geest zuivert.