Films in Rakvere zijn als de herinneringen aan een lang vervlogen, teder-bittere jeugd; ze dragen een zekere weemoed met zich mee, gevangen in het zilverachtige, bijna onwezenlijke licht van de Baltische hemel. Als filmregisseur heb…
Films in Druskininkai zijn als de hars die traag uit de machtige pijnbomen van Dzūkija sijpelt: stroperig, vol karakter en diep verbonden met de grond waarop ze staan. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig jaar oud,…
Kijk naar dit landschap. Nee, kijk echt. Zie je hoe het licht hier op de samenvloeiing van de Mūsa en de Mēmele valt? Dat is geen toeval, dat is cinematografie van de bovenste plank. Letland…
Films in Koetaisi zijn als de kasseien in de oude stad: ze liggen er al eeuwig, gesleten door de tijd, maar glanzend zodra de regen van de geschiedenis eroverheen valt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig…
Films in Belgrado zijn als de stad zelf: rauw, ongepolijst en doordrenkt van een melancholie die je alleen in het hart van de Balkan vindt. Als filmregisseur dwaal ik door deze straten en zie ik…
Films in Londen vormen de weerslag van een stad die nooit slaapt, maar voortdurend droomt met haar ogen wijd open. Als filmregisseur van achtenvijftig jaar heb ik mijn leven doorgebracht in de schemerzone tussen werkelijkheid…
Films in Gent. Wanneer ik over de eeuwenoude kasseien van deze koppige stad loop, zie ik geen gewone straten of anonieme gevels. Ik zie kaders, ik zie de perfecte lichtval op verweerde muren en ik…
Films in Bar. Je zou kunnen zeggen dat een stad zonder camera een stad zonder geheugen is, een plek die slechts bestaat in de vluchtige blik van de voorbijganger. Ik sta hier op de kade…
Wanneer de zon als een gloeiende munt in de Adriatische Zee zakt, besef je dat Ulcinj niet simpelweg een stad is, maar een decor dat wacht op een script. Een films in Ulcinj ervaring is…
Films in Cannes zijn geen toevalstreffer van de geschiedenis, maar de ziel van de stad zelf, een permanent celluloid decor dat pas echt tot leven komt wanneer je door de zoeker van je eigen verbeelding…