Theaters in Ohrid zijn geen loutere verzamelplaatsen voor toeschouwers; het zijn vaten van licht, echo’s van een beschaving die weigert te sterven en die zich elke avond opnieuw aan de oevers van het meer openbaart.…
Er zijn plekken die fluisteren over duizend jaren van geloof en lijden. Ohrid, bij dat bijna heilige meer, is zo’n plek. De lucht is er anders, lichter, alsof ze de zuchten van de monniken en de gebeden van de vissers heeft opgeslagen. Je ziet de kerken, als kleine stenen getuigen van de orthodoxe ziel, en je voelt de diepte van het geloof dat hier dieper gaat dan de wortels van de oudste boom. Het meer is als een enorme spiegel van de hemel, en je bent stil, want er is een respect voor de grootsheid van de natuur en de eenvoud van het leven. Ik dacht aan de verhalen die mijn grootvader mij vertelde, over de stilte die zwaarder weegt dan lawaai. En ik zag de oude mensen op de bankjes, die kijken naar het water alsof ze de geheimen van de wereld zien. Je vertrekt met de gedachte dat de rust niet iets is wat je zoekt, maar iets wat je vindt in de eenvoud van een zuiver moment.