Films in Koetaisi zijn als de kasseien in de oude stad: ze liggen er al eeuwig, gesleten door de tijd, maar glanzend zodra de regen van de geschiedenis eroverheen valt. Ik ben Kai Vermandere, achtenvijftig…
Vliegtickets naar Chankendi vormen de prelude tot een reis die je niet louter in kilometers, maar in herinneringen en zachte melancholie meet. Ik ben Willemien Aikema, vierenveertig jaar oud, en mijn paspoort is inmiddels een…
Sport in Ungheni. Als ik die woorden uitspreek, proef ik de stof van de Moldavische steppe en de vage zweem van diesel die over de Prut-rivier waait. Ik ben Gabriel Cairo, vijfenvijftig jaar, en mijn…
Architectuur in Chișinău is geen statisch gegeven, maar een zinderend, bijna koortsachtig weefsel van ambities, triomfen en een onvermijdelijk verval dat de stad een melancholische schoonheid verleent. Als architect met meer dan veertig jaar ervaring…
Architectuur in Gori is niet louter een verzameling bakstenen en mortel; het is een visceraal relaas van een stad die weigert haar littekens te verbergen onder een laagje toeristische vernis. Als architect van zesenzestig jaar…
Hotel in Gori. Het klinkt een beetje als een sprookje uit een ver land, vind je niet? Alsof je de krakende trap oploopt van een oud herenhuis en bovenop de overloop ineens oog in oog…
Een weekend naar Comrat is de ultieme exercitie in nederigheid. Voor de hoger opgeleide vijftigplusser die meent alles al gezien te hebben — van de glimmende façades in Dubai tot de overprikkelde grachten van Amsterdam…
Fietsvakantie in Comrat; laten we eerlijk zijn, dat klinkt voor de gemiddelde medemens als een strafexpeditie naar de achtertuin van de geschiedenis. Maar jij bent niet gemiddeld, jij bent vijftigplus, hoogopgeleid en hopelijk gezegend met…
Een stadswandeling in Koetaisi is niet zomaar een verplaatsing van A naar B. Het is een ontmoeting met jezelf, met wat was en wat nog komen moet. Als schrijfster heb ik geleerd dat de mooiste…
Musea in Soechoemi zijn als flessenpost uit een verzonken continent; ze dragen de geur van zout, stof en een onbestemd verlangen naar wat ooit was. Als kunsthistorica dwaal ik door deze stad aan de Zwarte…
Oost-Europa. De naam klinkt als beton en zwaarmoedigheid, nietwaar? En dat is de cliché. Maar ge moet de nieuwe energie zien. Chisinau, Tbilisi, Bakoe. Steden die met een zekere agressiviteit de toekomst omarmen. De Sovjet-architectuur, ja, die zware, logge blokken. Maar daaronder, de jeugd, de drive, de onwil om nog langer te wachten. Dat is de essentie. Het is de triomf van de wil over de geschiedenis. Ge zoekt hier niet naar de perfectie van het Westen, ge zoekt naar de ruwheid, het onverbloemde, het onverwachte. De mensen, ze zijn direct, ze zijn temperamentvol, ze dragen de littekens van het verleden, maar ze kijken vooruit. Ge moet de rakija drinken, u laten meeslepen door de chaos. Want hier is het leven nog echt. Ge voelt de zwaarte en de lichtheid tegelijk. Oost-Europa is een gedicht over de herrijzenis. Een plek waar de geschiedenis de mens niet heeft verslagen. Waar Azië lonkt. En dat is de schoonheid van de strijd.