Fietsvakantie in Comrat; laten we eerlijk zijn, dat klinkt voor de gemiddelde medemens als een strafexpeditie naar de achtertuin van de geschiedenis. Maar jij bent niet gemiddeld, jij bent vijftigplus, hoogopgeleid en hopelijk gezegend met…
Een stadswandeling in Koetaisi is niet zomaar een verplaatsing van A naar B. Het is een ontmoeting met jezelf, met wat was en wat nog komen moet. Als schrijfster heb ik geleerd dat de mooiste…
Musea in Soechoemi zijn als flessenpost uit een verzonken continent; ze dragen de geur van zout, stof en een onbestemd verlangen naar wat ooit was. Als kunsthistorica dwaal ik door deze stad aan de Zwarte…
Restaurants in Chișinău vormen het kloppende hart van een stad die dapper balanceert tussen de weemoed van het verleden en de gulzigheid van de toekomst. Voor de reiziger die de vijftig gepasseerd is en de…
Vliegtickets naar Cahul zijn als de toegangsbewijzen tot een vergeten droom, een plek waar de tijd niet tikt maar ademt in de zware ritmiek van de Prut-rivier. Als reisagente zie ik vaak hoe de ziel…
Hotel in Ganja is een belofte die zich langzaam aan je openbaart, als een zware zijden sluier die wordt weggehaald van een antiek tableau. Ik ben Maaike, 39, en ik heb mijn hart verpand aan…
Een ironische hap in het verleden: 7 keer **restaurant in Gori** en de smaak van Georgië Gori. Een naam die zwaar valt, als een vergeten lepel in een te hete soep. Je denkt aan Stalin,…
Films in Cahul zijn als de zware, zoete wijn van de regio: ze laten een diepe indruk achter die langzaam in je bewustzijn indaalt. In dit artikel verkennen we hoe de ‘Zuidelijke Hoofdstad’ van Moldavië…
Lieve jij, Vanuit de excentrieke enclave Nachitsjevan schrijf ik je deze brief. Als kunsthistorica, Maite, zoek ik altijd naar de plekken waar de kunst de ziel van een land blootlegt. Hier, waar de geschiedenis zo…
Als bereisde agente en kenner van Moldavië kan ik je vertellen dat de reis naar Ceadîr-Lunga al begint zodra je de gedachte toelaat. Het is geen reis voor de gemakzuchtige ziel die denkt dat de…
Oost-Europa. De naam klinkt als beton en zwaarmoedigheid, nietwaar? En dat is de cliché. Maar ge moet de nieuwe energie zien. Chisinau, Tbilisi, Bakoe. Steden die met een zekere agressiviteit de toekomst omarmen. De Sovjet-architectuur, ja, die zware, logge blokken. Maar daaronder, de jeugd, de drive, de onwil om nog langer te wachten. Dat is de essentie. Het is de triomf van de wil over de geschiedenis. Ge zoekt hier niet naar de perfectie van het Westen, ge zoekt naar de ruwheid, het onverbloemde, het onverwachte. De mensen, ze zijn direct, ze zijn temperamentvol, ze dragen de littekens van het verleden, maar ze kijken vooruit. Ge moet de rakija drinken, u laten meeslepen door de chaos. Want hier is het leven nog echt. Ge voelt de zwaarte en de lichtheid tegelijk. Oost-Europa is een gedicht over de herrijzenis. Een plek waar de geschiedenis de mens niet heeft verslagen. Waar Azië lonkt. En dat is de schoonheid van de strijd.