Restaurants in Chișinău vormen het kloppende hart van een stad die dapper balanceert tussen de weemoed van het verleden en de gulzigheid van de toekomst. Voor de reiziger die de vijftig gepasseerd is en de…
Vliegtickets naar Cahul zijn als de toegangsbewijzen tot een vergeten droom, een plek waar de tijd niet tikt maar ademt in de zware ritmiek van de Prut-rivier. Als reisagente zie ik vaak hoe de ziel…
Hotel in Ganja is een belofte die zich langzaam aan je openbaart, als een zware zijden sluier die wordt weggehaald van een antiek tableau. Ik ben Maaike, 39, en ik heb mijn hart verpand aan…
Een ironische hap in het verleden: 7 keer **restaurant in Gori** en de smaak van Georgië Gori. Een naam die zwaar valt, als een vergeten lepel in een te hete soep. Je denkt aan Stalin,…
Films in Cahul zijn als de zware, zoete wijn van de regio: ze laten een diepe indruk achter die langzaam in je bewustzijn indaalt. In dit artikel verkennen we hoe de ‘Zuidelijke Hoofdstad’ van Moldavië…
Lieve jij, Vanuit de excentrieke enclave Nachitsjevan schrijf ik je deze brief. Als kunsthistorica, Maite, zoek ik altijd naar de plekken waar de kunst de ziel van een land blootlegt. Hier, waar de geschiedenis zo…
Als bereisde agente en kenner van Moldavië kan ik je vertellen dat de reis naar Ceadîr-Lunga al begint zodra je de gedachte toelaat. Het is geen reis voor de gemakzuchtige ziel die denkt dat de…
Vliegtickets naar Tiraspol boeken is een beetje zoals zoeken naar een eenhoorn op Marktplaats: je kunt blijven zoeken, maar je vindt het niet. Tiraspol, de zelfverklaarde hoofdstad van Transnistrië, heeft namelijk helemaal geen werkend internationaal…
Een stedentrip naar Chișinău plannen? Dan zoek je waarschijnlijk ook naar het beste dat theaters in Chișinău te bieden hebben, en geloof me, dat is meer dan je op het eerste gezicht zou denken. Mijn…
Het vinden van een hotel in Bakoe is de eerste, en misschien wel de belangrijkste, stap in het ontcijferen van deze raadselachtige stad. Bakoe is geen stad; het is een ontmoeting. Een stad van wind…
Oost-Europa. De naam klinkt als beton en zwaarmoedigheid, nietwaar? En dat is de cliché. Maar ge moet de nieuwe energie zien. Chisinau, Tbilisi, Bakoe. Steden die met een zekere agressiviteit de toekomst omarmen. De Sovjet-architectuur, ja, die zware, logge blokken. Maar daaronder, de jeugd, de drive, de onwil om nog langer te wachten. Dat is de essentie. Het is de triomf van de wil over de geschiedenis. Ge zoekt hier niet naar de perfectie van het Westen, ge zoekt naar de ruwheid, het onverbloemde, het onverwachte. De mensen, ze zijn direct, ze zijn temperamentvol, ze dragen de littekens van het verleden, maar ze kijken vooruit. Ge moet de rakija drinken, u laten meeslepen door de chaos. Want hier is het leven nog echt. Ge voelt de zwaarte en de lichtheid tegelijk. Oost-Europa is een gedicht over de herrijzenis. Een plek waar de geschiedenis de mens niet heeft verslagen. Waar Azië lonkt. En dat is de schoonheid van de strijd.