Restaurants in Avignon bezoeken is als het openslaan van een lijvig, oud boek waarin de letters plotseling veranderen in geurige dampen van knoflook, tijm en rode wijn. Als bourgondisch levensgenieter van achtenveertig jaar heb ik…
Lieve schat, stel je toch eens voor: je trekt je stevigste wandelschoenen aan, zet je leesbril recht en je stapt zo een levend geschiedenisboek binnen. Musea in Leiden bezoeken is namelijk niet zomaar een uitje;…
Theaters in Waterford. Wanneer je die woorden traag uitspreekt, ruik je bijna de ziltige damp van de Suir-rivier vermengd met de geur van versgeschaafd eikenhout en het zware, bijna dierlijke aroma van rood fluweel dat…
Films in Gent. Wanneer ik over de eeuwenoude kasseien van deze koppige stad loop, zie ik geen gewone straten of anonieme gevels. Ik zie kaders, ik zie de perfecte lichtval op verweerde muren en ik…
Hotel in Manchester. Men zegt wel eens dat de regen hier niet valt, maar simpelweg besluit om te blijven hangen, als een ongenode maar charmante gast die de bakstenen hun dieprode glans geeft. Ik ben…
Fietstochten in Cambridge. Als je het woord uitspreekt, proef je de geur van natte kasseien, oud perkament en de ziltige zweem van de Cam die zich als een traag bewegend reptiel door de stad slingert.…
Vliegtickets naar Parijs zijn als de eerste maten van een symfonie van Bach; ze beloven een structuur die zowel troostrijk als opwindend is. Als Willemien Aikema, een vrouw die haar hart heeft verpand aan de…
Musea in Maastricht zijn niet slechts gebouwen van steen en mortel, maar portalen naar universums die parallel aan onze eigen werkelijkheid bestaan. Als kunsthistorica, die haar leven heeft doorgebracht met het ontcijferen van de zwijgzame…
Musea in Birmingham vormen het raderwerk van een stad die zichzelf voortdurend opnieuw uitvindt, een compositie van baksteen en verbeelding waarin het verleden geen dode letter is, maar een levend mechanisme. Als kunsthistorica, gewend om…
Films in Cannes zijn geen toevalstreffer van de geschiedenis, maar de ziel van de stad zelf, een permanent celluloid decor dat pas echt tot leven komt wanneer je door de zoeker van je eigen verbeelding…
West-Europa. De geborgenheid van het bekende. De steden die zichzelf hebben uitgevonden als de bakermat van de beschaving. Parijs, Londen, Amsterdam. De grachten, de musea, de architectuur die de geschiedenis van de menselijke ambitie vertelt. Ge verwacht de orde, de rijkdom, de beschaving. En die is er, ja. Maar ge moet de andere kant zien. De angst voor het verval, de onzekerheid over de toekomst. Het is de cultuur van het comfort, die de menselijke drang naar het onbekende heeft gesmoord. Ge zoekt hier naar de grote verhalen, de grote emoties. En ge vindt de nuance, de ingetogenheid. De West-Europeaan is een meester in het verbergen van zijn drama. Maar het is er, hè. De melancholie van de geschiedenis, de schaduwen van de oorlogen. Ge moet de stilte zoeken, de kleine hoekjes waar de mens zijn ware gezicht toont. West-Europa is een plek om te leren dat de perfectie een valstrik is. Maar het is ook de schoonheid van de georganiseerde ziel, de moed om de chaos te bedwingen.