Wandeling in het Müllerthal. Als je die woorden hoort, denk je waarschijnlijk aan gezapige senioren in afritsbroeken die braaf de bordjes volgen terwijl de tijd geruisloos tussen hun vingers doorglipt. Maar laat me je uit…
Een citytrip naar Müllerthal is eigenlijk een heel merkwaardige onderneming, want een stad zul je er niet vinden, of het moet een stad voor kabouters en eigenwijze bosnimfen zijn. Stel je voor: je stapt je keurige wandelschoenen in en plotseling staan de rotsen daar als reusachtige gatenkazen op je te wachten, met mos dat zo groen is dat je er bijna een kopje thee van zou zetten. Het is een landschap waar de bomen stiekem met elkaar smoezen zodra jij je omdraait en waar de watervallen klinken als een koor van kwebbelende tantes. Als jouw Ainoa, die al heel wat vliegmijlen heeft versleten maar hier altijd weer haar hart verliest, beloof ik je dat dit geen gewone vakantie is. Het is een visueel feestje waarbij de werkelijkheid een beetje uit de bocht vliegt. Voor de reiziger die wel houdt van een beetje structuur maar ook niet vies is van een snufje absurditeit, is dit de plek. Je dwaalt door kloven die zo smal zijn dat je je buik moet intrekken (en dat na al die Luxemburgse wijntjes!), en je klimt op plateaus waar het uitzicht zo weids is dat je de achterkant van je eigen hoofd bijna kunt zien. Een citytrip naar Müllerthal is een vrolijke sprong in een groen sprookjesboek, speciaal voor jou.
In deze regio, die ook wel Klein Zwitserland wordt genoemd (al zijn de Alpen hier nergens te bekennen, wat op zich al een grappige gedachte is), draait alles om de stenen. Maar het zijn geen gewone stenen; het zijn rotsen met karakter, met bobbels en gaten en soms zelfs een heel klein beetje een slecht humeur als het regent. Een citytrip naar Müllerthal voert je langs deze reuzen die al miljoenen jaren staan te wachten op een complimentje over hun mosgroei.
De Schiessentümpel is waarschijnlijk de meest gefotografeerde plek van het hele land, en dat is volkomen terecht. Het is een drietraps waterval die eruitziet alsof iemand een flesje vloeibare zilver heeft uitgegoten over drie keurig geplaatste rotsblokken. Maar het meest absurdistische element is het stenen bruggetje dat eroverheen spant. Het is zo idyllisch dat je bijna verwacht dat er een prinses met een kroontje overheen wandelt, of op zijn minst een egel met een paraplu. Het uiterlijk is charmant, met een houten reling en trappetjes die je overal naartoe leiden, behalve naar de supermarkt.
Persoonlijke indruk van Ainoa: "Ik stond daar laatst weer, tussen de varens die zo groot waren dat ik eronder kon schuilen, en ik dacht: dit is toch eigenlijk te mooi om waar te zijn? Het water kabbelt precies met de juiste frequentie om je in slaap te sussen, ware het niet dat er altijd wel een enthousiaste toerist met een statief in je nek staat te hijgen. Mijn tip? Ga heel vroeg, als de elfen nog aan hun ontbijt zitten. Dan heeft de waterval nog die frisse, ongebruikte glans die je nergens anders vindt. Het is een klein stukje visuele poëzie dat je gewoon even moet 'consumeren'."
Inhoudelijk is de Schiessentümpel de poort naar de rest van de vallei van de Zwarte Ernz. De populariteit komt voort uit de perfecte compositie van natuur en menselijk ingrijpen. Het is een trekpleister die zowel de vermoeide wandelaar als de actieve vijftigplusser direct beloont met een visueel spektakel zonder dat je eerst drie bergen hoeft te verzetten. Het pad er naartoe is bovendien keurig aangelegd, zodat je niet tot je knieën in de modder wegzakt, wat wel zo prettig is voor de nette broek.
De Perekop is een kolos van een rots die direct langs de weg staat. Het is een beetje een uitslover; hij steekt hoog boven de bomen uit en kijkt neer op de auto's die voorbijrijden als bange kevertjes. Wat de Perekop zo populair maakt, is de mogelijkheid om hem te beklimmen via een reeks steile ladders die in de rotsspleet zijn gemonteerd. Het is een beetje alsof je in de keukenkastjes van een reus klimt. Eenmaal bovenop word je getrakteerd op een uitzicht waar je u tegen zegt, al moet je wel oppassen dat je bril niet van je neus waait van verbazing.
Het uiterlijk van de rots is door de eeuwen heen getekend door wind en water, waardoor er overal grillige vormen zijn ontstaan. Sommige mensen zien er gezichten in, anderen zien er een mislukte pannenkoek in; dat mag je helemaal zelf bepalen. Inhoudelijk biedt de Perekop een prachtige doorsnede van de zandsteenlagen die dit gebied zo uniek maken. Het is een plek waar je de verticale dimensie van het Müllerthal pas echt goed begrijpt. Het is een must voor iedereen die niet bang is voor een paar treden en die de wereld graag van bovenaf bekijkt, ook al voelt het een beetje alsof je op de rand van de wereld balanceert.
Als je denkt dat je alles boven de grond wel gezien hebt, dan heb ik nieuws voor je. In het Müllerthal gaat de pret namelijk gewoon door in de diepte. Het is een gatenkaas-landschap waar je soms moet bukken, kruipen of zijwaarts moet schuifelen om weer aan de andere kant uit te komen. Het is een beetje als verstoppertje spelen met de geschiedenis, en geloof me, de rotsen winnen altijd.
De Kuelscheier is geen plek voor mensen met een enorme hoed of een rugzak ter grootte van een kleine caravan. Het is een doolhof van rotsspleten die zo smal zijn dat de zon er alleen op dinsdagmiddag durft te kijken. Het is een absurdistisch gevoel om tussen die duizenden tonnen steen door te lopen; je voelt je een beetje als een vulling in een heel groot en hard broodje. Wat de Kuelscheier zo populair maakt, is de spanning van het donker. Neem vooral een zaklamp mee, want anders loop je tegen de muren op, en die geven niet mee.
Persoonlijke indruk van Ainoa: "Ik ben zelf een keer mijn favoriete zijden sjaal kwijtgeraakt in een van de diepste spleten van de Kuelscheier. Ik zweer je, de rots heeft hem opgegeten! Maar ondanks die diefstal blijf ik terugkomen. Het gevoel als je weer in het daglicht stapt, is onbeschrijfelijk. Het is alsof je opnieuw geboren wordt, maar dan met je wandelschoenen nog aan. Voor de hoger opgeleide reiziger is dit een prachtige oefening in ruimtelijk inzicht en een herinnering aan hoe klein we eigenlijk zijn in de grote, stenen orde der dingen."
In Berdorf vind je de Hohllee, een grot die eruitziet alsof een bende maffe architecten er gaten in heeft geboord. Vroeger werden hier molenstenen uitgehouwen, en de sporen daarvan zijn nog steeds te zien in het plafond en de wanden. Het resultaat is een serie ronde uithollingen die het geheel een heel surrealistisch uiterlijk geven. Het is een beetje alsof je in een gigantische zeepbel staat die plotseling van steen is geworden. Vlakbij ligt de Breechkaul, een amfitheater dat in de rotsen is uitgehouwen en waar in de zomer concerten worden gegeven. Muziek luisteren tussen de rotsen: als dat niet visueel en auditief genieten is, dan weet ik het ook niet meer.
De populariteit van deze grotten komt door de combinatie van historie en esthetiek. Je ziet het harde werk van de steenhouwers terug in de gladde, ronde vormen. Het is een plek waar je heerlijk kunt dwalen zonder bang te zijn dat je de weg naar de uitgang verliest. De inhoudelijke betekenis van deze plekken ligt in de industriële archeologie; het vertelt het verhaal van hoe de mens de natuur naar zijn hand zette om graan te kunnen malen. Een bezoek aan deze grotten maakt je vakantie compleet, want het verbindt de ruwe natuur met het menselijk vernuft, en dat alles met een knipoog van de geschiedenis.
Het Müllerthal is een regio in het oosten van Luxemburg, bekend om zijn spectaculaire zandsteenformaties en dichte bossen. Het wordt vaak 'Klein Zwitserland' genoemd.
Hoewel het geen stad is, leent het zich uitstekend voor een 'natuur-citytrip' waarbij je verblijft in dorpen als Echternach of Berdorf.
Het is het beste te bereiken met de auto, maar Luxemburg heeft ook fantastisch (en gratis!) openbaar vervoer dat je naar de belangrijkste startpunten brengt.
Stevige wandelschoenen zijn een must. Een zaklamp is erg handig voor de smalle spleten en grotten zoals de Kuelscheier.
De lente (voor de watervallen) en de herfst (voor de kleuren van de bladeren) zijn absoluut de mooiste seizoenen.
Ja, de paden zijn goed gemarkeerd. Let wel op bij nat weer, want de rotsen en trappen kunnen dan glad worden.
Zeker, honden zijn welkom, maar sommige smalle spleten en ladders kunnen lastig zijn voor grotere honden.
Dit is een bekende langeafstands-wandelroute van 112 kilometer, verdeeld over drie grote lussen.
Echternach is de grootste stad in de buurt met leuke winkels. In Berdorf vind je vooral lokale producten zoals de bekende Berdorfer kaas.
Er is een parkeerplaats op korte afstand. In het hoogseizoen kan het echter erg druk zijn, kom dus vroeg.
Nee, het water is ondiep en bedoeld voor de natuur. Voor zwemmen kun je beter naar het meer van Echternach gaan.
Absoluut, er zijn veel paden die relatief vlak zijn. De klimmetjes bij de rotsen kun je vaak eenvoudig overslaan.
Luxemburgs, Duits en Frans. Met Engels kun je echter vrijwel overal uitstekend terecht.
De namen van de rotsformaties! Van 'Predigerstuhl' tot 'Poulp', de fantasie van de naamgevers kende geen grenzen.
Ja, er zijn talloze charmante hotels en B&B's die direct aan de wandelroutes van de Trail liggen.
Voor mountainbikers is het een paradijs. Voor gewone fietsers zijn de wegen steil, dus een e-bike is aanbevolen.
Ja, in Echternach en Berdorf vind je uitstekende informatiecentra met kaarten en tips.
Drie tot vier dagen zijn perfect om de hoogtepunten van het Müllerthal op je gemak te zien.
Luxemburg is niet goedkoop, maar de natuur is gratis en het openbaar vervoer ook, wat flink scheelt.
De Berdorfer kaas en de Ardense ham. En vergeet niet een Luxemburgs wijntje op een zonnig terras!
Bronvermelding: Gebaseerd op lokale toeristische archieven van Müllerthal en de officiële gidsen van de regio Klein Zwitserland.
Wij doen onze best om deze informatie zo actueel en accuraat mogelijk te houden, maar kunnen niet garanderen dat alle details op het moment van lezen nog correct zijn. Zie ook onze disclaimer.