Theaters in Luik zijn de kloppende slagaders van een stad die weigert te slapen, een vurig decor van Maaswater en kasseien waar de dramatiek van de muren druipt. Als theatermedewerkster die haar ziel heeft verpand…
Hiking in Mechelen; de woorden alleen al doen vermoeden dat je met een rugzak vol existentiële twijfel en een paar stevige bergschoenen een berg gaat beklimmen die er niet is. Mechelen is plat, zo plat…
Theaters in Brugge zijn geen loutere gebouwen; het zijn vaten van emotie, opgetrokken uit baksteen en verlangen. Als theatermedewerkster heb ik geleerd dat de waarheid zich vaak achter het zware fluweel van het doek verschuilt,…
Restaurants in Oostende vormen het kloppende, soms wat weemoedige hart van een stad die altijd ruikt naar zout, diesel en versgebakken garnalenkroketten. Als Hanneke La Haine heb ik de golven zien komen en gaan, maar…
De stad is een decor. Dat geldt voor elke stad, maar voor Antwerpen is het de waarheid. Ik heet Kai, en als filmliefhebber kijk ik mijn leven lang al naar deze stad. De meeste films…
Afgelopen maandag was het een prachtige dag. Ik besloot een spontane trip naar Brugge te maken om te **wandelen in Brugge** en het zelf te ervaren. Wat een prachtige stad! Ik heb in mijn leven…
België. Ach, België. De ultieme metafoor voor de mislukte staat, het land dat zichzelf zo graag in de maling neemt. Ge komt hier aan, en het eerste wat ge ziet, is de chaos, de infrastructuur die het einde van de westerse beschaving aankondigt. Brussel, de hoofdstad van Europa, een klucht van beton en bureaucratie. Maar dat is de schoonheid, hè. De onvolmaaktheid, de onkunde om zichzelf serieus te nemen. De Vlaamse steden—Antwerpen, Gent—die met een zekere arrogante elegantie hun middeleeuwse glorie tentoonspreiden. En dan de Waalse melancholie. Het is de triomf van het absurde. De friet, het bier, de surrealistische kunst. Alles is hier een beetje te veel, een beetje overdadig. Ge moet de Belg omarmen in zijn contradicties, in zijn fundamentele dubbelzinnigheid. Het is een land voor de fijnproever van de ironie, de reiziger die niet de perfectie zoekt, maar de menselijke faliekante poging tot orde. Vergeet de gidsen. Laat u verdwalen. En drink een te zwaar bier in een te donker café. Dat is de ultieme Belgische ervaring.