Minsk, het is de grijsheid die hier regeert, de architectuur van de dwang. Je voelt de adem van de autoritaire staat, de controle die als een onzichtbare deken over de stad ligt. Het is een stad die hersteld is, opgepoetst, na de oorlog, maar de ziel is platgewalst. Je ziet de brede boulevards, zo plechtig en leeg, en je weet dat hier geen onverwachte dingen gebeuren. De mensen zijn stil, de gezichten gesloten, alsof ze luisteren naar een stem die er niet is. Ik zocht naar de sporen van het echte leven, naar een kroeg met een beetje schimmel en veel verhalen, maar ik vond alleen propere berusting. Het is de treurigheid van de niet-vrijheid die hier doorwaait. Je drinkt je bier, en je voelt je vreemd in die gemaakte stilte. Je wilt schreeuwen, maar je durft niet.