Hotel in Malmö. Als ik die woorden uitspreek, proef ik onmiddellijk de zoute nevel van de Sont op mijn lippen en zie ik het rauwe, ongepolijste licht dat over de roodbruine bakstenen van de Gamla…
Musea in Ventspils bezoeken is niet louter een toeristisch tijdverdrijf; het is een frontale confrontatie met de ziel van een havenstad die zich door de eeuwen heen met een bijna koppige overlevingsdrang heeft moeten heruitvinden.…
Een weekend naar Daugavpils is als het betreden van een levend archief waar de tijd niet lineair verloopt, maar zich in dikke, stoffige lagen over elkaar heen heeft gevleid. Als reisagente van vijfenveertig heb ik…
Films in Cēsis zijn geen toevalstreffer; het is de logische consequentie van een stad die haar eigen biografie in steen en schaduw heeft geschreven. Als filmregisseur heb ik de wereld overgereisd, van de steriele studio’s…
Theaters in Bergen zijn, net als de rest van dit Noorse oord, onlosmakelijk verbonden met de constante dreiging van een regenbui die je zorgvuldig gekapte haar binnen drie seconden transformeert tot een treurwilg. Ik ben…
Sport in Tartu is niet zomaar een tijdverdrijf; het is de hartslag van een stad die haar eigen biografie in zweet en koude lucht heeft geschreven. Als ik door de straten van Tartu wandel, voel…
Vliegtickets naar Tromsø zijn tegenwoordig de enige legitieme manier om de broze illusie van beschaving in stand te houden terwijl je vrijwillig afreist naar de uiterste, bevroren rand van de wereld. Ik ben Willemien Aikema,…
Hotel in Šiauliai. Het klinkt als een vergeelde ansichtkaart die in een vochtige, Baltische kelder plotseling tot leven komt; een plek waar de tijd niet louter verstrijkt als een lineair gegeven, maar vloeibaar wordt tussen…
Films in Rakvere zijn als de herinneringen aan een lang vervlogen, teder-bittere jeugd; ze dragen een zekere weemoed met zich mee, gevangen in het zilverachtige, bijna onwezenlijke licht van de Baltische hemel. Als filmregisseur heb…
Sport in Kristiansand is als een zwaar, zwartgeblakerd brood dat je met bebloede knokkels moet breken; het is de rauwe hoop die tussen de ribben van de stad door sijpelt, daar waar de zee de…
Noord-Europa. De kou, de stilte, het licht dat in de zomer niet verdwijnt en in de winter amper verschijnt. Dat is de kern. De landen van de hygge en de sisu. Kopenhagen, Oslo, Stockholm. Ze lijken perfect, geruisloos, de triomf van de sociale democratie. Maar ge moet de andere kant zien. De lange, donkere winters die de ziel kwellen. De alcohol, de eenzaamheid die zich verschuilt achter de perfecte gevels. Dat is de waarheid. Ge zoekt naar de Vikingen, de helden, en ge vindt de mens in zijn kwetsbaarheid. De fjorden, de bossen, de onmetelijke natuur die de mens klein maakt. Het is een land van de tegenstellingen. De technologie en de mythen. De rijkdom en de melancholie. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de legenden van de trollen en de goden die zich verschuilen in de rotsen. Noord-Europa is een gedicht over de menselijke wil om te overleven in het aangezicht van de duisternis. En dat is de schoonheid van het heroïsche.