Bijzondere gebouwen in Vík í Mýrdal zijn niet zomaar constructies van beton, hout of golfplaat; het zijn bakens van menselijke volharding in een landschap dat elk moment kan besluiten je op te slokken. Ik ben…
Restaurants in Espoo. De woorden alleen al klinken als een plechtige bezwering, een echo die traag weerkaatst tegen de granieten rotsen van de Finse kustlijn. Ik ben Hanneke La Haine, achtenveertig winters oud, een bourgondisch…
Vliegtickets naar Akureyri zijn de sleutel tot een wereld die zó onwerkelijk mooi is, dat je jezelf soms even in de arm moet knijpen om te voelen of je niet droomt. Ik ben Willemien Aikema,…
Restaurants in Nida zijn niet louter plekken om de maag te vullen; het zijn decors van een dwingende esthetiek waar de tijd, net als de zandduinen van de Koerse Schoorwal, voortdurend van vorm verandert. Ik…
Theaters in Rovaniemi zijn geen stoffige hulsels van steen en mortel, maar levende, ademende organismen die pulseren op het ritme van het noorderlicht. Ik ben Germaine van de Zanden, veertig jaar oud, en als theatermedewerkster…
Een stedentrip naar Egilsstaðir is een onderneming voor de reiziger die heeft begrepen dat de werkelijkheid zich niet laat vangen in de glitter van een wereldstad, maar zich schuilhoudt in de plooien van een basaltlandschap…
Wanneer de vroege ochtendmist als een klam laken over de duinen van Noord-Jutland trekt, besef je dat een hotel in Skagen meer is dan een simpel onderkomen; het is een tijdelijk fort tegen de onverschilligheid…
Bijzondere gebouwen in Göteborg zijn meer dan louter constructies van baksteen, staal en glas; het zijn versteende gedachten, gelaagde getuigenissen van een verleden dat weigert te verdwijnen in de ochtendnevels van de Göta älv. Als…
Films in Savonlinna zijn geen vluchtige Hollywood-producties die met een greenscreen en wat digitale effecten in elkaar zijn geknutseld; het zijn werken die diep geworteld zijn in de granieten bodem van de Saimaa-regio. Als filmregisseur…
Musea in Malmö zijn als de ingetogen hoofdstukken in een biografie van steen, glas en Scandinavisch licht. Als kunsthistorica van negenenvijftig heb ik de wereld bereisd, maar Malmö blijft me fascineren door haar unieke vermogen…
Noord-Europa. De kou, de stilte, het licht dat in de zomer niet verdwijnt en in de winter amper verschijnt. Dat is de kern. De landen van de hygge en de sisu. Kopenhagen, Oslo, Stockholm. Ze lijken perfect, geruisloos, de triomf van de sociale democratie. Maar ge moet de andere kant zien. De lange, donkere winters die de ziel kwellen. De alcohol, de eenzaamheid die zich verschuilt achter de perfecte gevels. Dat is de waarheid. Ge zoekt naar de Vikingen, de helden, en ge vindt de mens in zijn kwetsbaarheid. De fjorden, de bossen, de onmetelijke natuur die de mens klein maakt. Het is een land van de tegenstellingen. De technologie en de mythen. De rijkdom en de melancholie. Ge moet de tijd nemen om de verhalen te horen, de legenden van de trollen en de goden die zich verschuilen in de rotsen. Noord-Europa is een gedicht over de menselijke wil om te overleven in het aangezicht van de duisternis. En dat is de schoonheid van het heroïsche.